‘Ik blijf gewoon lekker mezelf.’ Het was deze uitspraak van X-factor winnares 2011 Rochelle Perts kort na haar overwinning die me ontroerde.

De 19-jarige zangeres uit Helmond had zich vanaf het begin van de audities tot aan de liveshows nooit anders voorgedaan. Haar introverte karakter had bijna haar muzikale lot bepaald, want ze behoorde vanaf het begin tot de twijfelgevallen. Ze viel niet op. Was niet aanwezig. Leek vlak. Was onzichtbaar. Althans, dat beoordeelde de jury. Ze viel wel op voor mijn zoontje van tien, die op Youtube herhaaldelijk haar auditie bekeek waarin ze Turn my swag on zong, in de uitvoering van Keri Hilson, en dat meteen al beter deed dan Hilson zelf.

Ze viel op voor de jonge kinderen op school, voor Jan en Rita thuis, voor het grote publiek, voor de sweet sixteens, die uitgaan, dansen, zuipen, roken, blowen, losgaan en het leven willen uitzuigen, het liefst binnen 24 uur, want waarom wachten? Rochelle was een van hen, wild en ‘lekker gek’, maar ze was ook de liefhebbende zus, de sterke dochter zonder een aanwezige vader, de eigenzinnige tiener met een getroebleerde achtergrond.

‘Je moet niet zo verlegen zijn,’ zei jurylid Gordon. ‘Je moet laten zien dat je een ster bent.’ Toen ze bij de volgende show iets meer van zichzelf toonde vond hij haar ineens ‘te mager’ en ‘een plank die op de bühne staat’.

Rochelle zei dat ze er niet zo van houdt om op de voorgrond te treden. Hier toont zich haar grilligheid. Ze houdt natuurlijk wél van de schijnwerpers, maar alleen als ze iets kan tonen waar ze in gelooft. Jurylid Angela hield de Helmondse tijdens de selectie weliswaar in de race, maar sloeg de plank met haar eigen groepje volledig mis toen ze haar liefde voor foute popmuziek met het publiek wilde delen. Gordon probeerde zijn artiest te veranderen in het Spaanstalige neefje van de Toppers, zoals hij elke kandidaat probeert te veranderen in een Topper. Fashionista from hell Stacey leek zich steeds drukker te maken over haar ‘fault couture’ dan over haar artiesten. Alleen Eric van Tijn hield zich bezig met zijn artieste. Hij bewonderde haar talent, respecteerde haar muziekkeuzes, erkende haar eigenheid en oorspronkelijkheid en probeerde slechts te stileren, in plaats van te transformeren.

De gepiercete, getatoeëerde exotische zangeres met de zachte ‘g’, het magere lijf, en de grote stem past perfect in de hedendaagse popcultuur waarin tattoo-artieste Kat von D. een heldin is, de teloorgang van Amy Winehouse wordt betreurd, de rauwheid van Anouk wordt toegejuicht, de dominantie van de sexy diva wordt gedicteerd door Beyoncé, en de authenticiteit van Adele wordt omarmd. Rochelle is een beetje van alles. In een wereld van kitsch ontstaat dan ineens een sprankje hoop dat daar een nieuwe zangeres is opgestaan. Een echte.