De weergoden zijn het publiek op Lowlands bepaald niet goed gezind op de laatste dag, maar de stromende regen legt de Nederlandse zanger Blaudzun bepaald geen windeieren.

Met ieder liedje dat de singer-songwriter speelt, begint het harder te regenen en vluchten steeds meer festivalgangers de tent waar Blaudzun optreedt in om te schuilen van de hoosbui. Dat zorgt helaas wel voor een gematigde sfeer, zeker achterin de tent.

Daar staat men vooral richting de buitenlucht te staren in de hoop dat het snel weer droog wordt. Dat terwijl het optreden van Blaudzun zeker een volle en enthousiaste Alpha-tent rechtvaardigt.

De show leunt voornamelijk op het dit jaar verschenen album Promises Of No Man's Land en het titelnummer daarvan blijkt op zondag wederom een van de beste liedjes die hij ooit schreef te zijn.

Lang niet alles wordt door de tent even enthousiast onthaald, maar Blaudzun mag desalniettemin zeker trots terugkijken op de show. Een enigszins ontregelde, maar wel terechte bekroning op toch al een mooi jaar van de muzikant. (HG)

Gogol Bordello

In plaats van London Grammar kan het Lowlandspubliek zondag kijken naar Gogol Bordello in de Grolsch-tent. Deze immigrantengroep uit New York was eerder dit jaar ook al op Pinkpop te zien en maakt het affiche niet zozeer boeiender, maar de doorgewinterde bezoekers vermaken zich zeker.

Gogol Bordello wordt aangevoerd door de hyperactieve frontman Eugene Hutz, die zijn zevenkoppige band over het podium laat razen met diens instrumenten. Het spektakel lijkt wel een uit de hand gelopen circusact, als bezoeker weet je haast niet waar je moet kijken om niets te missen.

De energie slaat op deze regenachtige middag toch goed aan bij het publiek. Gogol Bordello wordt op handen gedragen en brengt met zijn zigeunerfolk en snelle balkanbeats flink wat leven in de brouwerij. Een festivalact die geen vernieuwing inbrengt, maar een formule heeft ontwikkeld die altijd blijft werken. (LdJ)

Royal Blood

De formule van Royal Blood is simpel: vlammend drumspel, harde, melodieuze basklanken en daar overheen luide, schreeuwende vocalen. Slechts bemand met zijn tweeën, maar het garagerockgeluid dat wordt voortgebracht klinkt veel groter en rijker dan dat. De India-tent lijkt te klein voor de twee energieke Britse muzikanten.

De muziek van Royal Blood is ergens vergelijkbaar met Black Rebel Motorcycle Club en The White Stripes: het duo vermengt stomende bluesrock met pakkende melodieën en maakt daarvan slimme liedjes met een kop en een staart. Het volume is hard, het zweet staat op het voorhoofd en de eerste bescheiden moshpit wordt al snel gevormd.

Royal Blood speelt strak en krachtig en neemt geen moment om bij te komen. De twee muzikanten bemoeien zich niet met elkaar en krijgen zo ook beiden de ruimte die ze verdienen. Dat zoveel volume en energie door slechts twee Britse jochies wordt geproduceerd, zegt genoeg over de muzikale kwaliteiten van deze overtuigende bandleden. (LdJ)

Bekijk lezersfoto's van Lowlands | Upload jouw Lowlandsfoto's