Een druk weekje in Nederland achter de rug. Zo af en toe kan ik enorm kriegel worden van al dat reizen. Het moment dat die koffer weer tevoorschijn komt, die bij mij eigenlijk altijd binnen handbereik in de kast ligt.

Mijn katten in New York voelen het meteen, ze stappen de koffer in gaan demonstratief op de kleren liggen. Je zou toch denken dat ze het nu zo ongeveer wel snappen. Ze zien die koffer al jaren het huis in en uit gaan, misschien hebben ze ook zin in een tripje. Af en toe doe ik dat trouwens ook wel, dan nemen wij ze mee in de auto, lekker een weekend upstate New York en dan zijn ze er ook even uit.

Het is meestal al dat gedoe er om heen, daar wen ik eigenlijk nooit aan. Het pakken, even de laatste dingen regelen, lopen sjouwen met spullen. Meteen heb ik het dan eigenlijk al te warm. Omdat ik zo vaak vlieg, ben ik natuurlijk nooit twee uur van tevoren op het vliegveld, maar iets meer dan een uur. De reis naar de airport met al dat verkeer is altijd een gehaast en daarna is het al helemaal rennen geblazen. Al die verschrikkelijke veiligheidsmaatregelen bij de security. Daar sta je dan jezelf uit te kleden voor allerlei mensen, schoenen, riem, sjaal, trui, de hele reutemeteut moet door die band heen.

Deze keer waren de vluchten erg vol en lukte het me niet een KLM vlucht naar Nederland te pakken en werd het Delta, niet mijn favoriet. Tegenwoordig met KLM kun je ook je economy comfort stoel uitzoeken en dat maakt het vliegen een stuk relaxter. Je zou misschien zeggen, die ligt natuurlijk altijd languit in business…jammer genoeg moet ik je verklappen dat dat niet altijd het geval is. Natuurlijk vlieg ik zo af en toe voor een klus of klant wel business, of doe ik af en toe zelf een upgrade, maar voor mijn bedrijf Frederique’s Choice gaat dat toch nog even niet lukken. Dat zijn natuurlijk niet de dingen die we ons kunnen permitteren. Dus ik zat deze keer eens opgevouwen achterin bij Delta….snotterend.

Gelukkig kon ik, met mijn Yankee petje ver over me heen getrokken, een grote sweater aan, oordoppen in en oogkleppen voor, het grootste gedeelte slapen. Ik kwam aardig gebroken aan en nog zieker dan ik al was, dus die dag heb ik het heel rustig aan moeten doen. Gelukkig voelde ik me twee dagen later al stukken beter en verliep de week met de gewoonlijke drukte en racete ik heel Nederland door.

Amsterdam, Hengelo, Den Haag, etc., ik heb weer veel van Nederland gezien, het was een produktieve week. Amsterdam was aan het eind van de week ook gezellig druk, vanwege het Amsterdam Dance Event hing er veel energie in de stad. Vrijdagavond heb ik met een gezellige groep vrienden gegeten in de leuke tent George en daarna hebben we nog wat feestjes bezocht, een mooie afsluiter van de week.

Het was weer zo ver, die koffer staat in Nederland niet eens in de kast, maar stond alweer klaar om mee te gaan. Hup, die troep er weer in en natuurlijk moesten er ook nog wat lekkere dingen mee, zoals drop, koffie, hagelslag en zelfs poffertjesmix.

Natuurlijk stond ik ook in Nederland als laatste bij de balie en was mijn koffer te zwaar…aaahhh 100 euro daar had ik echt geen zin in. Gelukkig was mijn vriend erbij en had ik nog net genoeg tijd om mijn koffer open te doen en hem een paar dingen mee te geven. Daar stond ik dan in mijn koffer te graaien om een paar zware dingen eruit te halen. Je zou zeggen dat ik nooit eerder had gereisd, als je me zo zag staan. Een bh viel eruit en belandde op de band, gelukkig kon ik blijven lachen op dat moment. Daarbij komt mijn vriend over een klein weekje weer naar New York, dus dan kan hij die laarzen, een tas en ook de poffertjesmix weer meenemen, die komen dan gewoon wat later aan. De vrouw aan de balie zei, nadat ik die dingen eruit had gehaald, met een grote glimlach: “Je bent er hoor, er hoeft niets meer uit.”

Gelukkig kreeg ik door mijn vele reizen en mijn vele Miles een upgrade, de Economy Class was overboekt en ik zat heerlijk voorin met mijn benen gestrekt. Dat maakte de reis een stuk makkelijker en gelukkig kwam ik deze keer niet zo gebroken aan. Tijd om even alles weer te laten bezinken, even te lezen, te slapen en mijn stukje te schrijven…

Frederique.