AMSTERDAM – Mannen die op de dansvloer graag indruk maken hebben nu de wetenschap om hen daarbij te helpen. Europees onderzoek toont namelijk aan dat mannen die hun nek en achterwerk vooral inzetten bij het dansen, het meest aantrekkelijk gevonden worden.

Het karakter Carlton uit Fresh Prince of Bel Air werd wereldberoemd met zijn bespottelijke danspasjes, maar mannen die liever serieus genomen worden op de dansvloer hebben nu objectieve maatstaven om zich aan te meten.

"Het is de eerste studie die aantoont wat het verschil is tussen een goede en een slechte danser", verklaart psycholoog Nick Neave over het onderzoek aan Reuters. "Mannen over de hele wereld zullen geïnteresseerd zijn in de danspasjes die door vrouwen als aantrekkelijk gezien worden. Als ze de pasjes kennen, hoeven ze die tenslotte alleen nog maar te oefenen."

3D

Het team van Duitse en Britse wetenschappers filmde voor de studie 19 mannen tussen de 18 en 35 jaar met een 3D-camera, terwijl zij dansten op simplistische ritmes. Alle bewegingen werden vervolgens opgeslagen en vertaald naar uitdrukkingloze, blanke, geslachtsloze computerkarakters.

37 heteroseksuele vrouwen werd vervolgens verzocht de fictieve dansers te beoordelen. Hierdoor konden de wetenschappers sleutelfactoren blootleggen van 'goede' en 'slechte' dansers. Dit bleken er acht in totaal.

Dit leidde vervolgens tot de conclusie dat vrouwen zich voornamelijk aangetrokken voelen tot dansers die grote (en veel verschillende) bewegingen maken met de nek en het achterwerk. Ook de rechterknie, en dan met name de snelheid waarmee deze beweegt, bleek een duidelijke indicator voor een virtuoos danser.

Sterk zaad

Nick Neave, die het onderzoek opgenomen zag in vakblad Royal Society Journal Biology Letters, meent dat de desbetreffende danspasjes voor vrouwen zo aantrekkelijk zijn, omdat ze het idee geven dat ze met een gezonde, sterke man te maken hebben, en dus met sterk zaad.

Neave wil nu vervolgonderzoek doen om het onderwerp nog verder te ontleden. Dit is echter lastig, zo laat hij weten, omdat mensen niet in een natuurlijk dansomgeving bestudeerd kunnen worden. Proefpersonen zouden zich dan immers te veel laten misleiden door factoren als aantrekkelijkheid, lengte, kleding en sociaaleconomische status.