Op dit moment zit ik aan mijn houten tafel te schrijven. In de buitenlucht van Upstate New York, met uitkijk op mijn ‘farm’ en een glaasje Sauvignon Blanc binnen handbereik.

Het is laat in de middag van een opvallend broeierige dag. Liefst dertig graden telt de thermometer; opvallend hoog voor het jaargetijde. Boven me hangt de blauwe regen die ik bijna zes jaar geleden met veel liefde in de grond stopte, en nu eindelijk de bloemenzee geeft die 'ie al zo lang belooft.

Af en toe komt de wind langs die de lucht vult met een zoete geur van bloemen. Niet alleen de paarse regen, ook de seringen staan er fier bij. Hommels zoemen uitgelaten boven mijn hoofd. Dat wil zeggen: áls ze zich al kunnen losrukken van het nectar dat ineens alom aanwezig lijkt. Om me heen hoor ik vogeltjes tjirpen en kikkers kwaken.

Idyllisch. Zo noemt men dergelijke tafereeltjes geloof ik.

Ondanks de hitte leek het middaguur vandaag hét moment om een groentetuin aan te leggen, met in het midden -na veel zweet- nu een uitgestrekt bed van basilicum, koriander en oregano. Aan weerszijden tomatenplanten, komkommerstekjes, broccoli, sla en paprika. Het idee alleen al éígen 'groene' groenten te verbouwen bleek daarbij gelukkig voldoende reden voor de inspanning.

Alsof je daarna, al schrijvend, neervlijen tegen de achtergrond van dit landschap nog niet voldoende reden is om voor altijd gelukkig te zijn, lonkt ook de vijver succesvol. En terwijl het zoete water zich als een koele tweede huid om mijn lichaam vouwt, dringt een gevoel van ontspanning door tot in mijn DNA.

Als de zengende warmte definitief uit onze diepste huidlagen vertrokken is, kruipen we op het houten vlot dat in het midden van de vijver drijft en komen we gestaag op temperatuur. Een interessant wolkenpallet, mijn landelijke boerderijtje en de bossen op de achtergrond vechten daarbij op prettige wijze om de aandacht.

Ik denk aan gisterenavond. Het leek zo belangrijk. Een première. Van Ultrasuede: in search of Halston, over de zo geliefde modeontwerper. De afterparty in Trump Soho, van Trumps dochter Ivanka. Ondanks de minimalistische inrichting een zeer smaakvol etablissement. Glamour, upper class, het was er allemaal maar lijkt er niet meer toe te doen. Alsof het al niet meer bestaat.

New York Downtown mag 1,5 uur rijden verder liggen, de afstand lijkt zó onmetelijk veel groter. En ondanks mijn liefde voor het bruisende stadgeweld Downtown, blijkt dat ook telkens weer de reden waarom ik zo van Upstate houd.

Frederique