Is opgeruimd zijn goddelijk of gestoord?

Link naar een artikel over mensen die extreem opgeruimd zijn en de diepere achtergronden hiervan.

In dit Engelstalige artikel "Neatness, a sign of godliness -- or compulsion?" van Melissa Schorr wordt uitgediept in hoeverre het gezond is om heel erg opgeruimd te zijn. Het is naar mijn mening allemaal een kwestie van balans. Ik ken persoonlijk niet zo heel veel mensen voor wie hun opruimwoede werkelijk levensontwrichtend is, maar het is altijd interessant om naar de uitersten van het spectrum te kijken. Volgens het artikel zijn mensen die érg opgeruimd zijn vaak angstig en wordt hun angst geprojecteerd op voorwerpen die in principe "onschuldig" zijn, zoals prullaria op een boekenplank.  Als we als lifehackers eens goed naar onszelf kijken; in hoeverre zijn we dan ook bezig onze onzekerheden en angsten te bezweren met onze rituelen? Wanneer zijn we gewoon intelligente en creatieve oplossingen aan het verzinnen en wanneer zijn we op zoek naar een uitweg uit het feit dat we niet op alle vragen antwoorden hebben en de onrust die dit geeft?

Wat mij wel opvalt is dat je meestal biochemisch beloond wordt voor het succesvol toepassen van een lifehack - het voelt gewoon goed. Daar heb ik bij meerdere lifehackende mensen navraag naar gedaan en dat bleek vaak het geval te zijn -- iets dat opvallend weinig benoemd wordt. Waarschijnlijk zit dat dus evolutionair in ons brein ingebakken?

Reacties

Tip de redactie