Bradford Cox, frontman van Deerhunter, brengt eerder dit jaar onder zijn alias Atlas Sound Let the Blind Lead Those Who Can See but Cannot Feel uit.

Een mooi album, met een nog mooiere titel, dat al knutselend in elkaar gezet lijkt te zijn. Dat geknutselde is op de nieuwe van Deerhunter ver weg. De band klinkt als een geheel, terwijl op eerdere platen stukjes ambient tussen de nummers door de vaart eruit halen. Het bandgeluid is hechter geworden en doet denken aan Dinosaur Jr. die een singer-songwriterplaat proberen op te nemen.

Microcastle kent hetzelfde prettig gruizige geluid als die band, maar klinkt een stuk kalmer, ondanks genoeg tempowisselingen en gitaaruitbarstingen. Over de hele linie wordt er goed gemusiceerd en de liedjes zitten prima in elkaar. Daardoor is ze makkelijker beluisterbaar dan Atlas Sound of Deerhunters eerdere platen en door de afwisseling verveelt ze ook niet.

Klein nadeel is de stem van Cox zelf. Die is namelijk weinig uitgesproken en mist zeggingskracht. Vocalen kunnen een plaat naar een hoger plan tillen, maar doordat de stem in het gruizige geluid verzuipt, mist Microcastle directe overtuigingskracht. Het duurt even voordat de liedjes tot je komen.

Als je er eenmaal inzit, is het echter een erg prettige plaat om te beluisteren. De gitaren klinken mooi en de composities zijn goed. Doordat ze zo gruizig geproduceerd is, heeft ze een eigen geluid. Die productie zorgt er samen met de instrumentatie voor dat het klinkt als een geheel. Voor een enkel stukje ambient is nog wel plaats, maar niet meer zodat het de vaart eruit haalt. Microcastle is de beste plaat die Deerhunter tot nu toe gemaakt heeft.

Meer audio/video, concertdata en achtergronden van Deerhunter vind je bij KindaMuzik.