De voorbije acht jaar bleken heftige jaren voor Amerika op het wereldtoneel. In de nasleep van 9/11 barstte er een grote golf van kritische geluiden los, die vooral neerdaalde op George Bush en zijn regering. Die stortvloed werd ook vanuit het muziekwereldje royaal gevoed. Aan de vooravond van nieuwe verkiezingen blikt KindaMuzik terug op de meest boze of treffende albums van de periode-Bush. Bepaald niet van de minst invloedrijke artiesten.

The Thermals - The Body, the Blood, the Machine
Het christendom als middel om een ideologie aan de massa te verkopen. Dat verpakt in een fictief doemscenario is het overkoepelende thema van deze plaat van The Thermals. The Body, the Blood, the Machineis welhaast Orwelliaans, boordevol referenties aan de oorlog, gekoppeld aan de aloude puriteinse Manifest Destinygedachte. De verblinde Jezusfiguur op de hoes staat met gespreide armen tegen een achtergrond vol puinzooi. Alsof hij moedeloos wordt van het onheil en de misère die de religieuze machthebbers rond het Witte Huis voortbrengen.

Pearl Jam - Pearl Jam
Eddie Vedder en de furie, het is op Pearl Jam een twee-eenheid. In 'World Wide Suicide' richt Vedder zich wederom tot de president. Gevraagd wordt hoe het is om vanuit zijn ivoren toren uit te zien op een ontvlamde wereld. Nergens wordt een naam genoemd, maar het is niet lastig te raden wie de geadresseerde is. Zeker niet wanneer Pearl Jam in 'Marker in the Sand' stevig uithaalt "Now you got both sides / Claiming killing in God's name / But God is nowhere to be found, conveniently."

Bruce Springsteen - Magic
Springsteen is een patriot, zo bewees hij kort na de gebeurtenissen van 9/11. Eentje die zijn ogen niet sluit voor de gecompliceerde waarheid. Springsteen stelt op Magic vragen als "Who'll be the last one to die for a mistake?" (in 'Last To Die') of "Is there anybody alive out there?". Vragen die misschien te weinig gesteld zijn in de Bush-jaren. Het is geen rechtstreeks protest, maar de kracht van de metaforen werkt. 'Livin' in the Future' schept zelfs een erg somber beeld van de toekomst, onder een welhaast totalitair regime.

R.E.M. - Around the Sun
Around the Sun is niet het grootste commerciële succes van R.E.M. De band rond Michael Stipe schreef een ingetogen, sombere en boze plaat. En Stipe liet nergens na te vermelden wie de grootste veroorzaker was van deze woede. Als altijd is het woordgebruik van Stipe uitgekiend, maar zeker ook duidelijk. Bondgenoten begrijpen Amerika niet meer: "We can't approach the Allies 'cause they seem a little peeved." Vooral in 'Final Straw' worden angst en liefde prachtig tegen elkaar uitgespeeld. De boodschap: patriottisme en kritiek gaan heus wel samen.

Bright Eyes - Cassadaga
Ook Bright Eyes was één van de deelnemers aan de Vote For Changecampagne. Op Cassadaga toont Oberst zich een begenadigd observator. "It's kill or be killed", klinkt het reeds in opener 'Clairaudients'. En het toppunt wordt bereikt in het beangstigende 'No One Would Riot for Less', waar de komst van hel en verdoemenis aanstaande is. Geen wonder dat Oberst voorafgaand aan de opname zijn heil zocht in een oude Amerikaanse hippiecommune. Om vervolgens te constateren dat een permanente ontsnapping niet werkelijk bestaat. "There's nowhere we're safe."

Michael Franti & Spearhead - Yell Fire
Franti vangt de plaat aan met de regel "Those who start wars never fight them." Het is tijd om het leger weer thuis te brengen. Hij had het lef om gewapend met een gitaar een bezoek te brengen aan Irak, Israël en Palestina. Naast de plaat leverde dat een dvd op. I Know I'm Not Alone is Franti's wijze om bevrijd van media-interventies de oorlog te zien. Plaat en dvd zijn niet los van elkaar te zien en brengen een inspirerende lokroep naar globale vredelievendheid en vriendschap.

Neil Young - Living with War
Met een dergelijke titel weet je allicht genoeg. Neil Young is op oorlogspad. Tegen de oorlog, welteverstaan. Fel, bloedfanatiek, en gewapend met gierende gitaren. Songtitels als 'Let's Impeach the President' en 'Looking for a Leader' laten wat betreft aan duidelijkheid totaal niets te wensen over. In het hele spectrum van protestplaten is Living with War van de oude rocker daarmee waarschijnlijk ook veruit de meest expliciete. Muziek is immers Youngs geijkte manier om vakkundig zijn woede te koelen.

Meer achtergronden overRock in the USA vind je bij KindaMuzik.