Veel bands hebben er een broertje dood aan om over hun songteksten te praten. Als je ernaar vraagt, krijg je óf zo’n hoogdravend antwoord dat het kant noch wal raakt, óf de vraag wordt domweg genegeerd.

De Britse formatie I Am Kloot staat bekend om zijn slimme, bitterzoete teksten en frontman John Bramwell blijkt een uitzondering te zijn op de eerder genoemde regel. Noem zijn teksten echter niet 'witty', zoals ze op Wikipedia worden omschreven. "Dan lijkt het net alsof we komische liedjes spelen en dat zijn het toch ook niet," vertelt de zanger en tekstschrijver van de band op het festival deBeschaving in Utrecht, waar ze die avond op het programma staan, "maar er zit wel wat droge humor in wat we spelen en ik denk wel dat het een compliment is. Onze teksten zijn ook eigenlijk vrolijk en tragisch tegelijk. Ze gaan over tragische dingen, maar bevatten ook veel humor. Want you've got to fuckin' laugh about it. Toch?"

Geen politieke partij
Hun aanpak van muziek zonder poeha wordt tegenwoordig ook vaak ingedeeld in de New Acoustic Movement, maar daar heeft Bramwell een hekel aan. "Dat klinkt toch fucking awful? Ze hebben ons gevraagd maar ik moet er niets van hebben. Als de New Acoustic Movement (Viet)nam is, zijn wij de Vietcong, snap je? Een van de redenen dat we muziek maken is juist om anders te zijn, iets nieuws te bieden. Dan moet je je niet gaan aansluiten bij iets dat klinkt als een politieke partij. Mij niet gezien." Bramwell heeft ook niet veel zin om zich ermee bezig te houden waar I Am Kloot nu wel of niet bij hoort. "Misschien zijn we mainstream, misschien niet, wat boeit mij dat nou. Ik ben er veel meer in geïnteresseerd hoe we ons publiek kunnen raken met onze muziek."


Video: Proof - I Am Kloot

De zanger omschrijft de kracht van hun muziek als gevoelig, maar bruut. Veel van zijn teksten gaan over de gevolgen van drank, zoals 'Proof', dat begint met "Hey, could you stand another drink / Better when I don't think / It seems to get me through". "Ik wil niemand aanmoedigen te drinken", verdedigt de zanger zich, als het onderwerp wordt aangesneden. Met zulke teksten lijkt dat overbodig. "Voor mij heeft drank twee kanten. Het heeft me veel ellende gebracht, in relaties enzo." Hij valt even stil. "Maar het helpt me ook om te schrijven en met andere dingen. Het benevelt je geest genoeg om er dingen uit te flappen die er anders niet uit zouden komen. Dat kan ook heel goed zijn."

Magie
"Probeer me nu niet neer te zetten als een zuiplap", grinnikt Bramwell. "Ik schrijf ook eigenlijk niet over één specifiek onderwerp. Nou ja, wel veel over de liefde, maar ook niet altijd. Als ik schrijf over mensen die ik ken, zijn dat berichten aan hen, waarvan ik hoop dat ze die op een dag horen." Hij heeft ook een mooi verhaal over het liedje 'Twist' van het debuutalbum Natural History (2001). "We gingen zeventien jaar geleden uit elkaar en zij ging in Frankrijk wonen. Ik had 'Twist' voor haar geschreven, maar we hadden elkaar jaren niet gezien. Zij wist niet dat ik in een band speelde en ik wist niet dat zij in Frankrijk woonde. Toen we op een avond optraden in Frankrijk en we speelden dat nummer, hoorde ze het toevallig. Het was puur toeval, ze herkende mijn stem en kwam daar aanlopen. Het liedje was een bericht aan haar. Dat was heel trippy."

Inspiratie is volgens Bramwell iets magisch. "Als je over alledaagse dingen schrijft op een bepaalde manier, kunnen ze kosmisch lijken. Dat is prachtig. Onze nieuwe single, 'Hey Little Bird'? Dat gaat echt gewoon over praten met een vogeltje. Ik zat in mijn tuin gitaar te spelen en er zat een vogel te fluiten. Daar ging ik over schrijven en langzamerhand bedacht ik dat de vogel ook een zanger is. Ik bedacht: die vogel, dat ben je zelf. Maar zo begon het niet. Daar gaat het om bij het schrijven van songteksten: dat je iets zegt en er komen allerlei dingen bij. Zo hoort het te gaan."

Meer audio/video, concertdata en achtergronden van I Am Kloot vind je bij KindaMuzik.