Dat is een aangename verrassing; een als een komeet inslaande microfoon in plaats van een poserende Todd Smith die met een ontbloot bovenlijf het hoesje siert.

Drieëntwintig jaar geleden was de laatste keer dat LL Cool J afwezig was op zijn eigen albumcover. Dat uitgerekend dat memorabele debuut (Radio) te boek zou komen te staan als een mijlpaal binnen de hiphopgeschiedenis moet toch een deukje zijn geweest in 's mans masculiene ego, want daarna ging het geleidelijk aan bergafwaarts met de G.O.A.T. - het geweldige Mama Said Knock You Out daargelaten.

Het verrassingseffect van de uiterlijke verschijningsvorm van het schijfje blijft echter uit tijdens het beluisteren ervan. Nog steeds bedient LL Cool J de hordes dampende, vrouwelijke fans op hun wenken met zwoele, erotisch getinte nummers en wederom probeert hij zich op krampachtige wijze te bewijzen tegenover de nieuwe generatie rappers en luisteraars. Nieuwe valkuil is dat de beste man een karikatuur van zichzelf dreigt te worden: een veertigjarige die het over het likken van de erogene zones heeft is eerder lachwekkend dan opwindend te noemen. Haast smerig.

Een heus dieptepunt bereikt LL wanneer hij de hiphopmuziek, voorgesteld als persoon, zijn excuses maakt voor de verloedering ervan in de afgelopen jaren. Dé iconische Ladies Lover die verklaart moe te worden van al het gebakkelei over bitches and ho's is even hypocriet als je huidige vriendin de liefde verklaren terwijl je ondertussen vreemdgaat. Nee, dat gaat er bij de luisteraar, na een dozijn van pikante videoclips, niet meer in.

Hoewel de hoes vooraf wat valse hoop gaf, is ook Exit 13 niet meer dan de zoveelste poging tot erkenning van de jonge honden. De cover blijkt dan ook dubbel misleidend want van de bekende weg wijkt LL nergens af. Nu hij met dit dertiende album zijn deal met Def Jam heeft afgelost, lijkt het moment dan ook aangebroken om de eer aan zichzelf te houden en de microfoon aan de wilgen te hangen.

Meer audio/video, concertdata en achtergronden van LL Cool J vind je bij KindaMuzik.