De inlassing van een beetje bondigheid is iets wat Stereolab al eens zeer goed kan gebruiken. Hoe geweldig sommige van hun albums ook zijn, soms hebben ze de neiging iets te hard te meanderen.

Als singlesband zijn ze echter op hun sterkst en hun tofste liedjes belanden zeer geregeld pas op een album als ze nog maar eens een singlesverzamelaar uitbrengen. De drie volumes van Switched On spreken boekdelen wat dat betreft.

Stereoleider Tim Gane beseft dat zelf ook. In een interview met Pitchfork verklaarde hij onlangs dat albums hem eigenlijk verveelden. Daarom hebben ze sinds Margerine Eclipse (2004) alleen maar wat ep's gemaakt. Dat die dingen verzameld zijn en uitgebracht als een echte langspeler - Fab Four Suture uit 2006 - was aanvankelijk niet de bedoeling. Het was meer om iets tastbaars te hebben om een tournee aan vast te knopen.

Pas na zijn uitstapje als filmcomponist voor La Vie d'Artiste, van Marc Fittousi, is Gane weer klaar om een écht album te maken. Door omstandigheden dient hij zijn ideeën in één enkele week uit te werken, terwijl hij dacht twee maanden tijd te hebben, vooraleer de band de studio in moet trekken. Bijgevolg is Chemical Chords hun meest gejaagde werkstuk in jaren.

Het is een opgewekte, directe en zelfs poppy plaat, die behoorlijk afwijkt van het iets afstandelijkere geluid van hun recente releases. Er staan bijvoorbeeld nogal wat tracks op die aanleiding zouden kunnen geven tot idioot rondgehos, terwijl intens door de ringbaard wrijven toch eerder een activiteit is die men recentelijk tijdens hun optredens kon waarnemen.

Tracks met typische titels als 'Neon Beanbag', 'One Finger Symphony' en 'Vortical Phonotheque' verraden natuurlijk dat Stereolab nooit écht zal veranderen. Hun geluid blijft putten uit easy-listening en avant-garde, aangelengd met exotica en wat elektronica en bijgekleurd met een occasionele psychedelische scheurbeurt. Blijkens Chemical Chords doen ze dat echter nog steeds met zeer veel overtuiging en ronduit charmante resultaten.

Meer audio/video, concertdata en achtergronden van Stereolab vind je bij KindaMuzik.