In een goed gevulde melkweg zette Conor Oberst de avond naar zijn hand, ondanks een slecht begin.

Optredens van Conor Oberst zijn erg wisselvallig. Soms staat hij in zichzelf gekeerd en nukkig op het podium, soms is hij de innemende persoonlijkheid die we zo graag zien. Dat geldt ook voor deze avond, waarop hij met zijn Mystic Valley Band nieuwe nummers en enkele covers te gehore brengt.

Onlangs werd Conor Oberst, zijn eerst plaat onder eigen naam, uitgebracht. Niet vernieuwend, wellicht een beetje gemakkelijk, maar wel gewoon goed. Vanavond kost het hem echter duidelijk moeite op gang te komen. Zijn gitaarspel is slordig en zijn zang moeizaam. Het kan natuurlijk aan het matige geluid liggen. De keiharde bassdrum en de schelle, veel te harde pianoklanken zorgen ervoor dat de prachtige melodieën niet tot hun recht komen.

Dan wordt vol overtuiging 'Danny Callahan' ingezet, een van de beste nummers van dat soloalbum. Langzamerhand komt Oberst op gang. Hij maakt minder fouten en hier en daar grapt hij wat. Ook het geluid is veel beter, zodat het prachtige liedje 'Cape Canaveral' werkelijk fenomenaal klinkt.

Hoewel het publiek grotendeels voor Oberst komt, doet hij er alles aan om te voorkomen dat het uitdraait op een 'one man show'. Hij speelt geen nummers van Bright Eyes en laat de andere bandleden een eigen liedje of een cover zingen. Alleen de versie van Harry Nilssons' 'Everybody's Talking', gezongen door bassist Macey Taylor en Oberst, overtuigt niet echt, want Taylors stem is niet toereikend genoeg. Het enige bandlid dat ook in Bright Eyes speelt, is toetsenist Nate Walcott. Hij houdt het bij een – overigens schitterende – trompetsolo.

Oberst is doorgaans op zijn best als de liedjes klein en intiem blijven, zoals 'Milk Thistle'. Maar gelukkig vergeten hij en zijn band niet te rocken – het is immers met rammelende countryrock dat hij furore maakte. Een opgefokte en harde versie van 'I Don't Want to Die (in the Hospital)' weet heel wat mensen in beweging te krijgen.

Oberst is aan het einde van de avond weer helemaal in goeden doen. Hij huilt, zingt, schreeuwt, kruipt, kreunt en jengelt. Precies zoals we hem graag zien. Het matige begin van de avond vergeven we hem graag, vanwege de schitterende afsluiter 'Breedy', waarbij hij zelf plaatsneemt achter de piano. Zo weet hij de avond toch nog naar zijn hand te zetten.

Gezien: live @ Melkweg Amsterdam, 2-9-08

Meer audio/video, recensies en achtergronden van Connor Oberst vind je bij KindaMuzik.