Deze plaat is al eventjes uit, maar blijft tot nader order dé noise-release van het jaar. Enge mannetjes hebben ondertussen al verklaard dat dit geen echte noise is, want het is te melodieus en te aangenaam om naar te luisteren.

Maar het is net omdat ze zich niet aan de regeltjes houden dat het Britse Fuck Buttons een frisse tegenwind is in het bij momenten nogal stramme en zelfs formulaïsche noisegenre.

Niet alles is even fris natuurlijk. 'Ribs Out' gaat iets te vrolijk aan de haal met elementen uit 'Vow of Silence' van Throbbing Gristle, het beste nummer van hun comebackplaat Part Two: The Endless Not uit 2007. Dat de jonge snaken van Fuck Buttons hun pet afnemen voor hun grote voorgangers is natuurlijk een mooi gebaar. Maar de grens tussen eerbetoon en puur plagiaat is hier wel heel erg dun.

Maar verder valt hier weinig op aan te merken. Opgenomen door John Cummings van Mogwai en gemastered door Bob Weston van Shellac is Street Horrrsing een zeer levenslustige en zelfs mooie plaat.

'Sweet Love for Planet Earth' opent met een klaterende klokkenspelmelodie die doorboord wordt met scheuten bombastisch vibrerend lawaai en overstuurde stemmen. Die duiken ook op in het gezellig golvende 'Okay, Let's Talk about Magic', een soort brommende ambient die halverwege een energiek ritmepatroon aangemeten krijgt.

'Bright Tomorrow' is de favoriet. Een koele beat en een snoezige synth worden overrompeld door tonnen kraakgeluiden. En ook hier duiken die vervormde stemmen weer op.

Er worden uiteraard geen grenzen verlegd of nieuwe dingen uitgevonden. Soms is het zelfs nogal voor de hand liggend wat ze doen. Noem het dus maar pop-noise. Da's ongetwijfeld een volledig nieuw genre; en zodoende is Fuck Buttons dan eigenlijk toch weer zeer cutting edge.

Meer audio/video, concertdata en achtergronden van Fuck Buttons vind je bij KindaMuzik.