Met trillende vingers wordt de cd van Alphabeat in de cd-speler gestopt. Drie weken het catchy 'Fascination' (

De eerste track belooft al niet veel goeds. '10.000 Nights' nestelt zich onmiddellijk in het hoofd. Het nummer zou niet misstaan hebben op het Eurovisie Songfestival van 1980 met zijn onschuldige tekst en Abba-piano. De harmonieuze samenzang van Anders Nielsen en Stine Bramsen, wiens stemmen wonderwel bij elkaar passen, ligt erg prettig in het gehoor. In nummers als 'Fantastic 6' en 'Rubber Boots/Macintosh' heeft Alphabeat hier en daar iets weg van de B-52's en de Scissor Sisters, en op de momenten dat de voltallige band in gezang uitbarst, duikt zelfs de Polyphonic Spree even op.

Deze Deense groep heeft duidelijk het talent om akelig perfecte popsongs te schrijven. Alles klopt, de tweestemmige zang, de heerlijk aanstekelijke refreinen die na één keer al mee te zingen zijn en de 80's synthesizers. Nadeel is dat sommige teksten wel erg simpel zijn en de liefdesbekentenissen van Nielsen aan Bramsen niet echt realistisch overkomen aangezien deze zanger duidelijk op mannen valt.

Alphabeat biedt pure electropop met een hoog meezinggehalte. De frisse en goed gemaakte nummers stemmen vrolijk, maar of dit een cd is die je meerdere keren achter elkaar kunt luisteren? Na twee draaibeurten ligt het gevaar op een overdosis zoetheid op de loer, dus het is niet aan te raden. Conclusie: leuk en vrolijk, maar niet te vaak. Wel absoluut aan te raden is te gaan kijken wanneer deze band op een van de aankomende festivals staat, want van een beetje vrolijk meespringen en 'wo oh-en' is nog nooit iemand dood gegaan.

Meer audio/video, concertdata en achtergronden van Alphabeat vind je bij KindaMuzik.