Uitbundige single 'Gilt Complex' deed het al vermoeden: Sons and Daughters gooit het voor zijn derde release over een andere boeg. Strakke, energieke popsongs en niet veel anders, blinkend opgepoetst door producer Bernard Butler (Suede), luidt heden het devies.

Oudere songs als 'Dance Me in' waren uiteraard al zeer swingend, maar ze maakten toch de meeste indruk met naargeestige dingen als 'Rama Lama', het onheilspellend dreinende hoogtepunt van The Repulsion Box (2005). De bijtende, sarcastische toon is gebleven, maar de donkere Americana-elementen die hun muziek soms behoorlijk dreigend maakten, zijn zo goed als weggewerkt.

Springerige Motown en new wave
In plaats daarvan kozen ze voor springerigheid met Spector- en Motownreferenties, gekoppeld aan zeer Engelse pop en new wavehaakjes. Mede door de zeer woordige vocalen van de heerlijke Adele Bethel tonen ze raakpunten met Britpoppers als Kenickie of Elastica. En af en toe zelfs met de latere Lush.

De mooiste vergelijking werd echter gemaakt door een reviewer van de Britse krant The Guardian, die zei dat Butler hetzelfde gedaan heeft als wat producer Mike Chapman deed voor Blondie ten tijde van hun derde langspeler Parallel Lines (1978): hij transformeerde ze in een gestroomlijnde popmachine. Zonder hun intrinsieke kwaliteiten weg te gommen.

Zweepje en handboeien
In tegenstelling tot dat meesterwerkje begint This Gift halverwege - na de heerlijke titelsong, de stomende single 'Darling' en het beukende 'Flags' - echter een beetje slapjes te worden. Al kan dat natuurlijk maar zo lijken, doordat die drie songs zo geweldig zijn.

Iedereen die verliefd werd op hun vorige platen heeft in ieder geval geen enkele reden om hen nu de rug toe te keren; ze hebben gewoon een fleuriger jurkje aangetrokken. Achter hun rug houden ze nog steeds een zweepje en handboeien verborgen.

Meer audio/video, concertdata en recensies van Sons And Daughters vind je bij KindaMuzik.