Het is niet te vergelijken met 'normale' ochtendmisselijkheid tijdens de zwangerschap: Hyperemesis gravidarum. Vrouwen kunnen geen eten en drinken binnen houden en hebben te maken met uitdroging, constante misselijkheid en gewichtsverlies: "Ik belandde regelmatig in het ziekenhuis voor een infuus."

Jessica Sinay kreeg bij alle drie haar zwangerschappen te maken met Hyperemesis gravidarum (HG), en dat was geen pretje, vertelt ze. "Tijdens mijn eerste zwangerschap gaf ik vaak wel dertig keer per dag over: ik hield niks binnen. Daarnaast kon ik mijn dagelijkse taken haast niet meer normaal uitvoeren en belandde ik door uitdroging regelmatig in het ziekenhuis voor een infuus.

"Dan had ik nog 'geluk' dat het bij mij met 22 weken stopte, want er zijn vrouwen die in de verloskamer nog aan het braken zijn." Deze aandoening is niet te vergelijken met normale ochtendmisselijkheid tijdens de zwangerschap en voor zo'n 2 tot 3 procent van de zwangere vrouwen in Nederland realiteit.

Sinay is bestuurslid bij Stichting ZEHG, waar vrouwen (en hun partners) met HG informatie en lotgenoten kunnen vinden. En zo'n stichting is volgens haar hard nodig, want naast het constante braken en misselijkheid is onbegrip het moeilijkste aspect van HG volgens haar.

"Deze vrouwen krijgen vaak dingen te horen als: 'maar ik had ook last van misselijkheid, en kon gewoon blijven werken' of 'het zit tussen je oren'. Maar dat is met deze aandoening anders. Je houdt letterlijk níks binnen, wat natuurlijk een grote aanslag is op je lichaam. Daardoor raak je snel oververmoeid met te weinig energie om je werk en huishoudelijke taken te doen."

Slap, uitgedroogd en ondragelijke misselijkheid

"Af en toe 's ochtends overgeven is normaal als je zwanger bent, maar met HG doe je het zo veel dat je er echt een slappe vaatdoek van wordt", weet Ellen Plaschek, verloskundige bij Puur Vroedvrouwen. Haar grootste zorg als verloskundige is uitdroging. "Bij vrouw die dit heeft en niet stopt met braken, kijken we altijd gelijk of er sprake is van uitdroging. In dat geval gaat een vrouw linea recta naar het ziekenhuis voor een infuus. Vaak begint dit al rond de zes of zeven weken zwangerschap."

Volgens Sinay kan HG in sommige gevallen zorgen voor een lager geboortegewicht en vroeggeboorte. Plaschek voegt daaraan toe dat een baby in de buik wel altijd alles pakt aan voedingsstoffen wat hij zelf nodig heeft, zo nodig van de moeders reserves. Degene die er dus meestal echt onder lijdt, is de moeder. "Als je voor de zwangerschap een normaal eetpatroon had, heb je genoeg reserves, maar je kunt wel uitdrogen. Daarom is blijven drinken cruciaal, en verder eten wat je wél binnen kunt houden. Al is dat junkfood."

Junkfood was overigens ook het enige wat Sinay enigszins kon binnenhouden. "Dat was volgens mijn diëtist beter dan helemaal niks. En de tips van het eten van crackertjes of vla na het opstaan, of drinken van gemberthee, kun je bij HG-patiënten wel in de prullenbak gooien."

“Er was 80 procent kans dat ik het nog een keer zou krijgen. Maar we dachten: dan maar negen maanden lijden.”
Jessica Sinay

Nog weinig bekend over oorzaak van aandoening

Waardoor deze aandoening wordt veroorzaakt? Daarover is nog weinig bekend volgens Sinay. Onderzoek uit 2018 door de University of California Los Angeles (UCLA), laat zien dat er misschien een link is tussen HG en stofjes die vrijkomen als de placenta gevormd wordt. Een van deze stofjes (GDF15), zou ervoor zorgen dat eetlust vermindert, smaken gaan tegenstaan en veroorzaakt misselijkheid, overgeven en gewichtsverlies.

"Maar de link tussen dit stofje en HG moet nog verder worden onderzocht. Wel weten we dat op het moment dat de bevalling over is en de placenta het lichaam uit is, de klachten ook acuut stoppen. Dat had ik zelf ook na mijn zwangerschappen", vertelt Sinay, "Alleen had ik tijdens mijn tweede zwangerschap een miskraam en bleef er nog een stukje placenta achter in de baarmoeder na een curettage. Pas toen dat stukje na twaalf weken werd verwijderd, verdwenen alle HG klachten."

De zware misselijkheid was voor Sinay geen reden om niet nog een keer zwanger te worden. "Er was 80 procent kans dat ik het nog een keer zou krijgen. Maar we dachten: dan maar negen maanden lijden, maar dan krijgen we er wel ons hele leven lang iets moois voor terug."