Wanneer moet dat speentje echt de prullenbak in? Hoe zorg ik voor babyvoeding zonder microplastics? En is het wel normaal dat mijn kleuter geen vriendjes heeft? Wekelijks legt NU.nl een opvoedvraag voor aan een expert of ervaringsdeskundige. Deze week: 'Mijn kind wil alleen maar mij.'

Afhankelijk van hoe oud je kind is, kunnen er verschillende redenen zijn waarom je kind alles van mama of juist papa wil.

"Is het in de peuter- of kleuterfase, dan kan het zijn dat je kind je gewoon aan het 'uittesten' is en er een spelletje van maakt, of je kind gaat simpelweg door een fase. Dan kan het zijn dat het vanzelf weer overgaat", vertelt Tamar de Vos, opvoedkundige en psycholoog bij Opvoedadvies. "Als je kind de kleutertijd is gepasseerd en dit gedrag nog steeds vertoont, kan het zijn dat er sprake is van een dieperliggende oorzaak."

Problemen in de rolverdeling

Opvoedkundige Marianne Langemeijer vindt dat je ongeacht leeftijd altijd bij jezelf na moet gaan waar dit gedrag vandaan kan komen. "Als je kind naar één ouder trekt, kan er iets zijn in de onderliggende dynamiek in het gezin. Bijvoorbeeld dat de moeder (onbewust) de moeder- én vaderrol op zich neemt, waardoor het kind meer naar de moeder trekt. Je kunt jezelf dan afvragen of jij de plek van de vader wel aan je partner geeft, of dat je eigenlijk altijd alles zelf wil oplossen en daardoor zonder het te willen de moeder- én vaderrol op je neemt."

Soms voelt een kind dat het voor een ouder moet zorgen of is het bang dat een ouder iets overkomt. "Dat kan komen doordat een kind relatieproblemen tussen de ouders heeft geobserveerd of voelt en merkt dat jij ergens mee zit. Ook kan de ouder het gevoel hebben dat het kind iets zou kunnen overkomen als het niet bij hem of haar is. Dat zorgt er ook voor dat het kind denkt: ik moet bij jou zijn", zegt Langemeijer.

"Een andere logische verklaring kan zijn dat je kind trekt naar degene die het meest thuis is, of juist naar degene die er het minst is, om dan juist alle aandacht te krijgen wanneer die ouder er wel is." De Vos benadrukt ook dat je bij constante afwijzing van je kind vooral niet moet gaan denken: laat maar zitten. Daardoor kan je kind zich juist weer afgewezen voelen en nog meer de andere ouder opzoeken.

Gezinssituatie kan ook een rol spelen

Ook de situatie waarin jullie je als gezin bevinden, kan tot dit soort gedrag leiden. "Trekt je kind een paar weken erg naar één ouder toe, bijvoorbeeld net na een verhuizing? Dan kan dat komen doordat je kind zekerheid zoekt in tijden van verandering, wat volledig normaal is. Als het gedrag bij jullie huidige situatie past, is er geen sprake van abnormaal gedrag", vertelt Langemeijer.

“Pas als je het idee hebt dat het gedrag buiten proporties is en het gedrag niet op te lossen is, is er reden om te zoeken naar de onderliggende reden.”
Marianne Langemeijer, opvoedkundige

"Pas als je het idee hebt dat het gedrag buiten proporties is en het gedrag ook niet op te lossen is met een simpel psychologisch gesprekje, is er reden om te zoeken naar de onderliggende reden en oplossingen met bijvoorbeeld een opvoedkundige. Bijvoorbeeld als je kind na lange tijd met jou te zijn geweest nog steeds niet naar de andere ouder wil", aldus Langemeijer. De Vos voegt daaraan toe dat het ook goed kan dat er geen aanwijsbare oorzaak van het gedrag van je kind is. "Soms past het karakter van jou gewoon beter bij dat van je kind, waardoor het liever bij jou is."

De Vos adviseert om niet te proberen alles te doen zoals de voorkeursouder. "Dat werkt juist averechts, want jij kan het dan toch niet beter doen. Ook kan je het samenzijn met jou beter niet afdwingen, want dan gaan kinderen zich juist verzetten. Beter is om samen een nieuw, bijzonder ritueel te vinden, bijvoorbeeld voor het slapengaan, zodat je kind weer het plezier ontdekt van samen met jou dingen doen."