Valentijnskaartjes sturen, kussen of willen trouwen: veel kinderen hebben al op jonge leeftijd verkering en nemen de relatie heel serieus. Zijn ze daadwerkelijk verliefd? En hoe ga je hier als ouder goed mee om?

Vajèn (8) is nu een half jaar smoorverliefd op haar vriendje Joey (8). "Ik moest van een vriendinnetje horen dat ze zelfs al had gekust", vertelt moeder Wendy Kraus-Brekelmans. "Mijn man schoot meteen in zijn vaderrol. Verkering mag, maar er wordt niet gezoend!"

Maar dat is ook nog niet aan de orde hoor, zegt ze. "Het stelt nog niet veel voor." Ze spelen samen, komen voor elkaar op in de klas als iemand onaardig doet en sturen elkaar kaartjes. Zo stuurde Vajèn Joey alvast een kaart voor Valentijnsdag, met de vraag of ze na de coronacrisis samen naar de film gaan. Kraus-Brekelmans imiteert haar man: "Naar de bioscoop mag, maar er wordt niet gezoend!"

“Kinderen kunnen verliefd zijn op de juf, op mama of papa, of zelfs willen trouwen met de hond.”
Sanderijn van der Doef, seksuoloog

Volwassenen vergelijken de verliefdheid van kinderen al snel met hun eigen verliefdheid, zegt Sanderijn van der Doef, seksuoloog, psycholoog en auteur van voorlichtingsboeken. "Dus denken ze meteen aan lichamelijk contact. Maar wat je doet met je verliefde gevoel is op elke leeftijd anders."

Uit onderzoek weten we dat verliefde kleuters eigenlijk alleen met elkaar willen spelen, zegt Van der Doef. "Vanaf ongeveer zeven jaar kunnen kinderen kriebels in de buik gaan voelen. En vanaf tien jaar vinden ze lichamelijk contact spannend, zoals dicht tegen elkaar aan zitten op de bank." Maar de gedachte van een ouder 'help, straks gaat mijn kind al zoenen of zelfs vrijen' is een volwassen gedachte, zegt Van der Doef. En niet die van een kind.

Verkering hebben is leerzaam voor een kind

Dit betekent niet dat de verliefdheid van kinderen niet 'echt' is, zegt psycholoog en opvoedcoach Tamar de Vos. "Dit kunnen hele intense gevoelens zijn, het is alleen anders dan de verliefdheid van volwassenen." Als kinderen zeggen verliefd te zijn, betekent dit vooral dat ze iemand heel leuk en speciaal vinden. Psycholoog Van der Doef: "Daarom kunnen ze verliefd zijn op de juf, op mama of papa, of zelfs willen trouwen met de hond."

Moeder Loes van Asselt herkent dit. Terwijl dochter Iris (9) vijf jaar een knipperlichtrelatie had met vriendje Casper (8), is tweelingzus Emma een beetje verliefd op haar beste vriendinnetje, vertelt ze. "Als ik haar uitleg dat er een verschil is tussen verliefdheid en vriendschap, begint ze te twijfelen. Kinderen kunnen dit onderscheid nog niet zo goed maken."

“Ook al lijkt het voor jou als volwassene op vriendschap, laat je kinderen het noemen zoals ze willen.”
Sanderijn van der Doef, seksuoloog

Het is eigenlijk niet de taak van ouders om de verliefdheid van hun kind te duiden, zegt Van der Doef. Ook al lijkt het voor jou als volwassene op vriendschap, laat je kinderen het noemen zoals ze willen, vindt ze. Ze merkt dat ouders het gevoel van hun kinderen soms bagatelliseren. "Als kind voel je je dan niet serieus genomen."

Maar hoe moet je dan wél reageren op de verliefdheid of verkering van je kind? Wees vooral positief, adviseert ze. "Het is heel mooi dat je kind dit ervaart. Van verkering hebben leert je kind om lief voor iemand anders te zijn."

Ook De Vos merkt dat ouders vaak lacherig doen. Bovendien vindt ze dat ouders zich er soms te veel mee bemoeien. Neem het serieus, maar leg er ook geen druk op, raadt ze aan. "Mijn dochter had een vriendje waar ze vaak mee speelde, en volwassenen plakten daar meteen allerlei labels op." Laat de verliefdheid op zijn beloop, trek geen conclusies en laat kinderen het zelf invullen en ervaren, is haar advies.

Geen verkering is niet zielig

Verkering en verliefdheid onder jonge kinderen is heel gewoon, maar het is óók heel normaal om géén verkering te hebben, benadrukt Van der Doef. Ze merkt dat veel kinderen, maar ook ouders of leerkrachten, zich hier zorgen over maken.

Waarom heeft iedereen verkering, behalve dat ene meisje of die ene jongen? "Elk kind heeft zijn eigen tempo", zegt Van der Doef. "Daarbij nemen sommige kinderen alleen maar verkering om erbij te horen, zonder dat er gevoelens in het spel zijn." Anderen gaan hier serieuzer mee om en denken langer na voordat ze de stap naar verkering zetten. "Geen verkering hebben is dus niet zielig, maar volstrekt normaal."