Kampioen op het verkeerde moment

Sven Kramer is de laatste Nederlandse winnaar van een EK Schaatsen. De eerste was Kees Broekman in 1953, maar zijn zege is vergeten door de Watersnoodramp. Broekman werd ingehaald door de actualiteit, net als judoka Wim Ruska in 1972. Twee keer olympisch goud op de Spelen van de dramatische gijzeling. In plaats van de echte schuldigen aan te wijzen, kreeg Ruska de blaam, omdat hij was gebleven. Zo zijn twee hoogtepunten uit de Nederlandse sport onterecht vergeten.

Precies op het moment dat Kees Broekman in Hamar de basis legde voor de eerste Europese schaatstitel voor een Nederlander braken in Zeeland en Zuid-Holland de dijken door. Na de eerste chaotische dagen bleken ruim 1.800 mensen te zijn omgekomen en was een complete regio onbewoonbaar geworden. Maar niemand, die Broekman hiervan op de hoogte heeft gebracht. Zodat, zo werd later gerechtvaardigd, hij niet werd afgeleid van zijn sportieve plicht.

De site van het tv-programma Andere Tijden meldt hierover:

‘Wie het besloten heeft, is niet meer te achterhalen, maar de schaatsers die op dat moment op de baan staan, wordt niets verteld. Het zou hun prestaties kunnen beïnvloeden. Pas na de wedstrijd krijgt Wim van der Voort te horen van de Watersnood. Maar met het ontbreken van televisie en directe nieuwsvoorziening als tegenwoordig, kunnen de schaatsers er zich geen voorstelling van maken hoe Nederland er aan toe is. Van der Voort belt met zijn vader en krijgt te horen dat er thuis niets aan de hand is. De andere schaatsers vergaat het net zo; iedereen blijft in Noorwegen.’

Bizar, maar waar. Op het moment dat Broekman naar zijn sportieve hoogtepunt schaatste, werden in zijn moederland honderden mensen vermist en heerste complete chaos in het rampgebied.

Nog vreemder wordt het verhaal met Van der Voort, die ook actief was op dat toernooi: geboren en getogen in ’s-Gravenzande werd hem niet verteld dat zijn dorp behoorde tot het rampgebied.

De aanwezige sportjournalisten wisten wel af van het drama in Nederland. Arie Kleywegt van de VARA bijvoorbeeld werd zaterdagavond ingelicht over de ramp. De tweede dag deed hij verslag van het EK Schaatsen om meteen na afloop af te reizen naar het rampgebied. Zijn reportages hiervan brachten hem grote roem. Maar vlak daarvoor zat hij dus nog op een sportevenement!

Hoe dan ook: door die ramp is vergeten dat Broekman de eerste Nederlandse schaatser ooit was, die Europees Kampioen werd.

Wim Ruska

De situatie van Broekman valt in dezelfde categorie als van Wim Ruska, de beste judoka ooit. Op de Olympische Spelen van 1972 won hij twee keer goud en is wereldwijd de enige judoka ooit, die dit heeft gepresteerd. In 1967 en 1971 was hij wereldkampioen zwaargewicht. Ook was hij zeven keer Europees kampioen zwaargewicht.

Twee olympische medailles op de Spelen en toch is bijna iedereen dit vergeten. Want tussen de eerste en tweede plak lag de gijzeling van de Israëlische sporters, die de Spelen van 1972 voor altijd van aanzien veranderden. Ruska kon hieraan natuurlijk niets doen, maar toch werd hem verweten dat hij is gebleven na het bloedbad, en niet naar huis is gegaan. Zoals het Polygoon Jaaroverzicht van 1972 meldt: ‘Wim Ruska wint een [arcering door mij, jRRT] judowedstrijd op de Olympische Zomerspelen in München.’

Twee gouden olympische medailles en zo’n sporter wordt herinnerd als iemand die een wedstrijd won!

Een sporter is een sporter en niet een politicus, net zoals een politicus een politicus is en niet een sporter. Het valt Ruska niet te verwijten dat hij een sportprestatie van wereldformaat heeft geleverd op een evenement dat slachtoffer is geworden van terreur.

Maar zo werkt de geschiedenis soms helaas. Het ging op voor Broekman in 1953, en dus ook Ruska in 1972. Gelukkig krijgt Kramer nu wel de aandacht, die hij verdient.

NUwerk

Tip de redactie