Nog geen twee weken nadat ik Raymond van Barneveld had uitgeroepen tot de beste Nederlandse sporter ooit versloeg hij Phil Taylor in een sensationele wedstrijd. Is er dan geen enkele sport meer waarin Britten nog kunnen winnen? Wimbledon, The Ashes, darts en zelfs golf blijkt geen uitvinding uit Schotland.

Er volgde wat discussie na genoemd statement, maar de geschiedenis heeft me vrijgesproken afgelopen maandag. En eindelijk is er eens een internationaal aansprekende Nederlandse sporter, die niet de bijnaam The Flying Dutchman heeft gekregen. Aangezien al mijn landgenoten, die zich sneller dan één meter per uur voortbewegen, die bijnaam krijgen, is dat al een prestatie op zich.

Somber turen

Precies een eeuw geleden lagen de verhoudingen nog compleet anders tussen Nederland en Groot-Brittannië. Het Nederlands Voetbalelftal speelde in 1907 een interland tegen Engeland en verloor toen met 12-2. Het is tot vandaag de grootste nederlaag, die Oranje ooit heeft geleden. Pikant detail is dat in deze wedstrijd de Nederlanders voor het eerst in een oranje shirt speelden, dus de doop van deze kleur was onder uiterst slechte omstandigheden.

Er waren negen (!) supporters meegereisd naar Engeland, die uiterst depressief werden van deze wedstrijd. Ook was er een verslaggever van het tijdschrift De Revue der Sporten aanwezig, die er ook niet vrolijk van was geworden. In zijn verslag schreef hij dat hij na thuiskomst aan een rivier was gaan zitten om neerslachtig voor zich uit te kijken en zich af te vragen wat er niet goed was met de Nederlandse sporters. Een eeuw later is alles veranderd!

Twee keer!

Twee weken geleden vond ik het nodig om Barney uit te roepen tot de beste Nederlandse sporter ooit, door hem op dezelfde hoogte te plaatsen als het Nederlands Elftal van 1913 en Anton Geesink in 1964. In al die gevallen betreft het een Nederlander, die voor de eerste keer op het hoogste niveau een tegenstander versloeg uit het land waar die sport vandaan komt. Dat is Johan Cruijff en Marco van Basten nooit gelukt!

Op 24 maart 1913 versloeg het Nederlands Elftal voor de eerste keer het nationale team van Engeland. In 1964 won Anton Geesink de gouden judomedaille op de Olympische Spelen in Tokio, dus in het hart van de leeuw. En Van Barneveld won in 1998 de Embassy als eerste Nederlandse darter.

Mijn held heeft het deze week dus gepresteerd om binnen tien jaar op het allerhoogste niveau tot twee keer toe een tegenstander te verslaan, die afkomstig is uit het land, waar die sport is uitgevonden. Met tevredenheid lees ik daarom nog eens een reactie op mijn statement: ‘Ik ken de namen van de dartbonden niet en ik heb niet echt verstand van darten, maar ik meen te weten dat Barney de Engelsen in hun Eerste Divisie heeft verslagen. Phil Taylor, de echte wereldkampioen, heeft hem, als ik me niet vergis, keer op keer verslagen. Als hij het huidige WK van zijn nieuwe bond wint, dan heeft Barney recht van spreken.’

De geschiedenis heeft mij dus vrijgesproken afgelopen maandag.

En de Engelsen…

Wat blijft er nu nog over van de sport van de Britse eilanden? Beide internationale dartskampioenschappen zijn het afgelopen jaar gewonnen door Nederlanders, met de legendarische cricketwedstrijd The Ashes tegen Australië wil het ook al niet echt meer lukken, de laatste Britse Wimbledon-winnaar is van ergens voor de jaartelling en golf blijkt helemaal geen Schotse sport te zijn, maar een Nederlandse of Chinese. Het kost me moeite niet uit te barsten in een bulderend en honend gelach, maar het is de grote sportman Van Barneveld, die me nu tegenhoudt.

Na afloop van zijn zege maandag zei hij in een interview het grootste respect te hebben voor zijn tegenstander. Ook was hij zo eerlijk om toe te geven dat Taylor nog steeds de beste darter ter wereld is, maar toevallig niet die avond. En dat het niveau krankzinnig hoog was, met name door die verliezend finalist. Van Barneveld toonde ondanks zijn overwinning nog steeds de grootste respect voor zijn tegenstander en dat maakt hem in mijn ogen een nog grotere sporter.

De geschiedenis hoeft me voor die laatste bewering niet vrij te spreken, want ik ben toch niet van plan die ooit weer in te trekken. Dankzij Barney hoeven de Nederlandse sportverslaggevers niet meer somber over een watertje te turen en te vrezen voor de sportieve toekomst van ons land.