Een zwarte atleet in Nazi-Duitsland

Voetbal en blote billen zijn een garantie voor succes, meldde ik eerder in deze Week van de Luie Journalistiek. Ook andere zaken trokken in 2006 veel aandacht, zoals dat eeuwige lulverhaal over de zwarte atleet Jesse Owens op de Olympische Spelen van 1936 in Nazi-Duitsland. Exact zeventig jaar later werd hier aangetoond dat het onjuist is dat Hitler weigerde Owens te ontvangen omdat hij zwart was. Het was juist een andere atleet, die dit overkwam.

Kill History!

Kill History luidt het motto van het artikel over Owens en Hitler. Overal en nergens wordt gemeld dat de Amerikaanse atleet genegeerd zou zijn door de Führer nadat hij goud had gewonnen op de beruchte Olympische Spelen in Nazi-Duitsland. Ik herhaal even wat er op 8 augustus werd geschreven op deze site:

[Begin zelfcitaatmoment] Op de eerste dag van de Olympische Spelen stalen de Duitsers de show bij het kogelstoten en speerwerpen, waarna Hitler de winnaars in zijn loge ontving. Een van die sporters was de Fin Ilmari Salminen, die na zijn zege op de 10.000 meter werd ontvangen door Hitler. IOC-voorzitter De Baillet-Latour protesteerde echter, omdat dat niet de taak van het Duitse staatshoofd was, maar van het IOC zelf. De politiek moest zich neutraal opstellen op een sportfeest en als het echt wilde feliciteren, wachtte ze maar tot het IOC dit officieel had gedaan. Hitler stemde hiermee in en zou zich aan de protocollen houden van het IOC.

HItler had overigens die dag overigens wel degelijk een zwarte, Amerikaanse atleet geweigerd te ontvangen na een zege: hoogspringer Cornelius Johnson. Dus niet Owens was slachtoffer van de racistische willekeur, maar Johnson! Het maakte hem trouwens weinig uit, want zijn grijns was er tijdens de huldiging niet minder om. Wel steeg een verlegen gemompel op onder het voornamelijk Duitse publiek toen Hitler vertrok, zei de tolk van de Amerikaanse ploeg, Herb Flemming, later.

En toen kwam de volgende dag, waarop Owens de honderd meter won. De boodschap van het IOC was bij Hitler goed overgekomen en hij nodigde de Amerikaan niet uit in zijn loge. Zoals gezegd: geheel volgens de protocollen van het IOC. [Einde zelfcitaatmoment]

De VS waren erger

Owens heeft juist goede herinneringen aan zijn optreden in Duitsland, want voor echt racisme kon hij gewoon thuisblijven in de VS. President Roosevelt heeft hem nooit ontvangen – net als Hitler! - wat hij normaal wel deed bij sporters, die goud wonnen op de Olympische Spelen. En zowel in 1935 als 1936 weigerde de Amerikaanse Atletiek-Unie hem tot sportman van het jaar te benoemen. Dat Owens in 1935 zes wereldrecords had gebroken en in 1936 in Berlijn de beste sportman was, deed er niet toe.

Later zou Owens zeggen dat hij het racisme in eigen land erger vond dan wat hij in Berlijn had meegemaakt. Het applaus van het Duitse publiek dat hij kreeg in 1936 was volgens hem het grootste dat hij ooit heeft gekregen.

Een goed motto dus: Kill History. Dat gaan we in 2007 ook maar doen.

Tip de redactie