Thee drinken met Wim Jansen

Deze week was ik in de Kuip voor een interview over de Europa Cup 1-wedstrijd van Feyenoord tegen AC Milan in 1969. De Rotterdammers wonnen toen van de titelhouder met 2-0 en gingen door naar de volgende ronde. Wim Jansen maakte die dag de openingstreffer. Heel leuk dus dat we juist hem tegen het lijf liepen in de Brasserie. “Die ijsbal is nu wel gesmolten, hoor."

In 1969 speelde Feyenoord tegen AC Milan, dat enkele maanden eerder Ajax had verslagen in de Europa Cup-1 finale van dat jaar. In de eerste wedstrijd in Italië hadden de Rotterdammers nog een 1-0 nederlaag geleden, maar waren desondanks niet bang voor de thuiswedstrijd. Met slechts één doelpunt zou de stand tenslotte alweer gelijk zijn. Extra motivatie was natuurlijk het kunnen winnen van het team, dat vlak daarvoor Ajax had verslagen. Dat doet het goed in Rotterdam.

En in de Kuip ging het inderdaad volkomen los. “Het is één van de beste wedstrijden, die wij ooit hebben gespeeld,” zei Jansen tijdens zijn lunch. We hadden namelijk ontdekt dat hij in het stadion was en hoopten hem zo ver te krijgen om even mee het veld op te gaan om verder te praten over die wedstrijd. Hij was echter niet te overtuigen, mede omdat zijn gebakken eieren onderweg waren.

Toch konden we nog even doorpraten over zijn aandeel aan die dag. “Ik scoorde de openingstreffer, alhoewel het de bedoeling was om de bal voor te zetten. Maar opeens lag die in het goal, en was de 1-0 nederlaag in Italië weggewerkt.”

Vanaf dat moment was het een hels kabaal in de Kuip, omdat de supporters ook zagen dat er iets bijzonders in de lucht hing. Vooral toen Willem van Hanegem de beslissing forceerde met het tweede doelpunt ontstond een kabaal zonder weerga.

“Er wordt gezegd”, zei ik tegen Jansen, “dat dit te horen was tot in Barendrecht.”

Jansen: “Dat weet ik niet, want ik was toen niet in Barendrecht.”

Hij vervolgde: “Ook merkten we die herrie niet zo, omdat we met de wedstrijd bezig waren. We moesten door. En het was één van de beste wedstrijden, die we ooit hebben gespeeld. Net als de finale tegen Celtic natuurlijk, want die zijn altijd het belangrijkst.”

De toenmalige spelers zien elkaar nog regelmatig voor aanvang van een nieuw seizoen. Jansen “Niet iedereen natuurlijk, want we werken op verschillende plekken. Maar veel zijn er toch altijd weer bij.”

Het spreekt voor zich dat het seizoen 1969-1970, met name de afloop, in het geheugen van Jansen is vastgeklonken: “Tijdens onze rit van Schiphol naar Rotterdam, toen we de finale hadden gewonnen, stond de complete snelweg vast aan de andere kant. Auto’s stonden geparkeerd en de bestuurders keken naar ons. Eigenlijk hadden we in Rotterdam moeten landen, maar dat ging niet. Ik geloof dat er zoveel supporters op de baan stonden dat we moesten uitwijken.”

De ijsbal

Voor de rest, zo zei Jansen, wist hij niet veel van geschiedenis. "Dat is iets voor jou", zei hij terecht. "Van die mensen, die op internet veel dingen schrijven over vroeger."

Daar help ik inderdaad nogal aan mee, met het opwarmen van vergeten zaken uit het verleden. Dat zei ik daarom maar tegen Jansen: "Zo hadden wij op onze site een tijd geleden nog een verhaal over een voetbalwedstrijd in de kou, toen een speler werd geraakt door een ijsbal."

Jansen keek me even aan en dacht ongetwijfeld even terug aan 1980, toen hij als Ajacied het gras in de Kuip betrad. "Die ijsbal is inmiddels wel gesmolten, hoor."

Tip de redactie