Australië maakt zich op voor de reünie van de Olympische Spelen van 1956. Er worden ruim 300 deelnemers uit zestig landen verwacht. Niet uit Nederland, omdat wij die Spelen boycotten. Dat Erica Terpstra daar alsnog spijt van kreeg, maakt nu niets meer uit. Wie misschien wel komen zijn de Hongaarse en Russische waterpoloërs, die elkaar in 1956 tot bloedens toe mishandelden. En werd Melbourne beter door die Spelen? Zeker, want ze kregen televisie en een nieuwe manier van eten. Bewegende beelden erbij uit 1956, inclusief een vliegramp in Eindhoven?

Nooit zijn de Olympische Spelen zo laat in het jaar georganiseerd als in 1956: van 22 november tot en met 8 december. Nederland was er in ieder geval niet bij, omdat het NOC besloot om niet te gaan vanwege de Russische inval in Hongarije vlak voor de openingsceremonie. Deze nationale zwemkampioenschappen van 2 september 1956 als voorbereiding waren daarom nagenoeg voor niets. Dat Cockie Gastelaars, Geertje Wielema, Ada den Haan, Atie Voorbij, Tineke Lagerberg, Jopie Troost, Leny de Nijs en Joke de Korte in het water doken, was leuk voor ons om er een halve eeuw later op terug te kijken, maar niet voor die Spelen van 1956.

Jammer, want ze misten onder meer allemaal lekkere hapjes. Want dat wordt een halve eeuw later genoemd als een van de grote zegeningen van die Olympische Spelen: door de komst van zoveel verschillende nationaliteiten met ieder hun eigen eetgewoonten, kreeg de plaatselijke keuken een enorme schwung. De eetcultuur, zo wordt nu gezegd in Australië, is daardoor enorm veranderd.

Het zou niet het eerste zijn waaraan ik denk als de vraag wordt gesteld wat de Olympische Spelen kunnen doen met een stad. Ook niet het tweede trouwens.

Dat Nederland niet ging, ligt een halve eeuw later nog steeds gevoelig. Want het was ook niet niets om vlak van te voren een oekaze van het NOC te krijgen dat geen enkele Nederlander in Melbourne mocht blijven. Atlete Puck van Duyne-Brouwer bijvoorbeeld, die vorige maand is overleden, had zelfs haar kinderwens vier jaar uitgesteld om in 1956 te proberen een medaille te winnen. Al in 1952 wilde ze heel graag moeder worden, maar door haar sportieve ambities wilde ze er toch nog even niet aan. En toen het eindelijk zo ver was dat ze in Australië was, werd ze opeens zonder vooroverleg teruggeroepen.

Het lag zo gevoelig bij haar dat ze afgelopen zomer besloot om niet naar het Olympisch Stadion Amsterdam te komen waar de Nederlandse sporters van 1956 bijeenkwamen in een soort reünie van sporters, die nooit gingen.

Op deze site volgt volgende week meer over die Spelen van 1956.