Wie wil tegenwoordig niet de Olympische Spelen organiseren? Ik sta op het punt om Erica Terpstra te vragen mijn geboortedorp Dieren ook aan te melden. Er is een zwembad (geweest) en dat weet Terpstra. Hoe dan ook: voor de Spelen van 2016 heeft zich een enorme stoet kandidaten gemeld, waaronder tot mijn verbijstering ook Montreal. Daar waren in 1976 al eens de Spelen, die zowel die stad als het IOC aan de rand van de afgrond brachten. De Canadezen kunnen sindsdien niet meer lachen om de Olympische Spelen; zelfs niet meer door dit promotiefilmpje.

Binnen de olympische beweging is overeenstemming hoe een stad beter kan worden door het organiseren van de Olympische Spelen, maar ook hoe een gastheer er aan onderdoor kan gaan. Als we een lijn in gedachten nemen van verschrikkelijk akelig tot ontzettend goed staat Montreal 1976 op het absolute nulpunt en Barcelona 1992 juist aan de goede kant.

De stad Barcelona is door de organisatie van de Spelen er enorm op vooruit gegaan, waar Montreal juist hele zware klappen kreeg door wat slechte financiële plenning. Hele slechte financiële plenning, bedoel ik hier.

Want de kosten in 1976 liepen zo verschrikkelijk uit de hand dat er sindsdien extra belastingen worden geheven in Montreal om van die schulden af te komen. Verwacht wordt dat die heffingen pas vanaf dit jaar, dus dertig jaar later, worden opgeheven! En hoe denkt de plaatselijke burgemeester dit moment te vieren? Door opnieuw die Spelen naar zijn stad te halen! “Dit keer pakken we het beter aan en hoeft u maar 25 jaar lang extra te betalen om uit de kosten te komen.”

Er zijn revoluties uitgebroken om minder.

Het IOC

Het IOC zal zich Montreal ook nog wel kunnen herinneren en niet omdat de plaatselijke bevolking zo veel last heeft gehad van de Olympische Spelen. Als er iets is waar het IOC weinig over praat, is het de mening van iemand anders. Nee, dat is het niet.

Door Montreal hadden de Olympische Spelen bijna niet meer bestaan, was de olympische beweging gestorven. Want er was na 1976 opeens geen enkele stad in de wereld meer die nog zin had om gastheer te zijn van het sportevenement. Weinig politici vinden het leuk hun achterban te vertellen dat door hun ideeën er de komende dertig jaar extra belasting moet worden geheven. Waar ook ter wereld win je geen verkiezingen met zo’n statement.

Voor de Spelen van 1984 was er daarom geen enkele stad, die belangstelling had! En omdat Dieren toen nog niet in beeld was, dook Los Angeles in het gat. “Wij doen het”, zei de stad, “maarrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr….” Waarop enkele eisen werden geformuleerd, die voor het IOC een compleet nieuwe weg openden.

De Spelen moesten commerciëler worden, was Eis Nummer Eén. Niet opnieuw dat gedonder zoals in Montreal, maar juist een mogelijkheid voor een stad er financieel beter van te worden. Wat moet je als IOC zeggen na dat gekloot in Canada?

Eis Nummer Twee was het toelaten van professionele sporters, het afstappen van de scheiding tussen amateurs en professionals. U weet het misschien niet meer, maar vroeger werden professionele sporters geschorst omdat ze geld kregen. Niet zoveel natuurlijk als de sportbestuurders, maar toch. In 1984 werd hieraan een einde gemaakt.

En dat allemaal door het financiële drama van Montreal. Al die commercie is de schuld van Canada! Nee, die stad zal de Spelen van 2016 echt niet krijgen.

Meldt Dieren maar aan, Erica.