Het vertrek van oud-voetballer Ruud Geels naar Feyenoord in 1966 zorgde voor de nodige ophef in de gemeenteraad van Velsen. Dat schrijft Micha Peters op het Weblog over Sportgeschiedenis in een artikelenserie over Geels. De Rotterdammers betaalden ƒ165.000,- voor de bijna achttienjarige speler, waarna de communisten van Velsen aan het hoofdrekenen sloegen: per pond was Geels zo’n 1270 gulden waard. “Zo’n schandalig hoge transfersom voor zo’n jonge knul!” Ik kan ook goed hoofdrekenen: Ruud Geels woog in 1966 dus 130 pond, ofwel 65 kilo. In 1970 verliet hij Feyenoord weer.

Het is ook nooit goed bij die traditionele Moskou-communisten - die mannen en vrouwen met vierkante hoofden, diepe groeven en met minder gevoel voor humor dan Rita Verdonk. (!) Strijdend voor de emancipatie van arbeiders en andere verschoppelingen zouden ze Geels in de armen hebben moeten sluiten als levend symbool van de opkomst van het volk. Tenslotte speelde Geels bij het volkse EDO in Haarlem in plaats van bij de kakkers van Haarlem.

Geels over Haarlem: “Het was het eerste wat ze vroegen. ‘Wat doet je vader eigenlijk?’ Stomme vraag. Dan hoefde ik al niet meer bij die club te spelen.”

Papa Geels was banketbakker, Ruud zelf werkte bij een schildersbedrijf. De tijdsgeest was diep in hem doorgedrongen: met een stevige vetkuif hing hij rond met zijn brommer. “Bij ons in de buurt had je de Nozems en de Kikkers. Ik behoorde tot de Nozems. De Kikkers reden op van die Puchies en wij reden op stoerdere brommers, de buikschuivers.”

En voor zo’n arbeider had Feyenoord ƒ165.000,- over! Dat zou de CPN toch prachtig hebben moeten vinden, zou je denken. Maar het mocht blijkbaar niet van Stalin en Paul de Groot, respectievelijk de Russische en Nederlandse aanvoerder van de CPN.

Tot en met 1970 bleef Geels bij Feyenoord, maar werd gepasseerd voor de Europa Cup 1-finale tegen Celtic. “Ik wilde Feyenoord aan het eind van het seizoen verlaten. Dat werd tegen mij gebruikt, en ik mocht niet mee naar Milaan”. En dat kwam hard aan: “Een zwarte bladzijde in mijn carrière”.

Daarna speelde Geels onder meer voor Ajax, PSV en Club Brugge, wat Peters ook beschrijft. In de komende weken verschijnen op het Weblog over Sportgeschiedenis meer delen over het levensverhaal van Geels