Hoe is het mogelijk dat een groot schaatsland als Nederland dit jaar de Paralympische Spelen aan zich voorbij laat gaan? Schaam ons! In de geschiedenis van de Paralympische Winterspelen stelde alleen de Nederlandse Majorie van de Bunt wat voor. Wie het antwoord weet, mag het zeggen.

Van de Bunt is de enige Nederlander, die prijzen heeft gewonnen op de Paralympische Winterspelen. Op dit evenement, dat bestaat sinds 1976, won ze in 1994, 1998 en 2002 in totaal twee gouden, vier zilveren en vier bronzen medailles.

Als vijfjarige kreeg ze een handicap aan haar linkerarm. Acht jaar later begon ze met langlauf en iets daarna met biatlon. Voor een Nederlander is het erg moeilijk om hier internationale prestaties te leveren, omdat deze sporten vooral in de Scandinavische landen op een heel hoog niveau worden beoefend. Maar Van de Bunt toonde aan dat ze met deze concurrentie geen moeite had.

Op de Paralympische Winterspelen van 1994 in Lillehammer stond ze maar liefst vier keer op het erepodium: één keer als winnares en drie maal als derde.

Vier jaar later, in Nagano, behaalde ze een tweede en wederom een derde plaats.

Haar beste Spelen waren vier jaar geleden in Salt Lake City met één gouden en drie zilveren medailles.

In Salt Lake City beschreef ze wat haar sporten inhielden: ‘De biatlon is 7,5 kilometer lang, opgedeeld in drie keer 2,5 kilometer met twee schietbeurten van vijf schoten. Iedere misser is een strafminuut. Bij het langlaufen is er maar één wedstrijd in de klassieke techniek en dat is de vijf kilometer. Verder zijn er twee wedstrijden in de vrije stijl, de tien en de vijftien kilometer.’

Net als bij de Olympische Winterspelen heeft de winnaar van goud verplichtingen: “Meteen kreeg ik een bodyguard voor de dopingcontrole mee, die ik niet meer kwijt raakte totdat ik geplast had.” Maar ook van de plezierige dingen weet ze alles: ”Aan Willem-Alexander, Maxima en toenmalig staatssecretaris Margot Vliegenthart heb ik instructie gegeven over het schieten met geluid. Ze hadden erg veel moeite om raak te schieten en dat nog zonder hoge hartslag.”

Ze is nu gestopt met de Paralympische Spelen en heeft de eer gekregen, die een kampioen verdient: “In 2002 zijn we met de hele ploeg ontvangen op het Catshuis door Wim Kok en Margot Vliegenthart. Ik ben nu Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw.”

Maar met de komende Winterspelen doen we het dus zonder Nederlanders.