Lance Armstrong is slachtoffer van een complot met nota bene het World Anti-Doping Agency WADA als spin in het net. Die beschuldiging is van Harm Kuipers in de Volkskrant maandag. Harde kritiek, omdat Kuipers zelf drie jaar voor het WADA werkte. De vraag is of die kritiek wel terecht is. De orkaan is nog niet gaan liggen.

Na de letter K van Katrina volgt de L in de naamgeving voor orkanen. Dat klopt, want orkaan Lance dreigt vanuit de Verenigde Staten af te reizen naar Frankrijk. Kuipers wakkert de wind aanzienlijk aan met zijn discussiebijdrage, omdat de impact hiervan amper is te overschatten. Het WADA wordt van binnenuit onder vuur genomen en ziet daarmee zijn integriteit in gevaar komen. Tenminste, zo lijkt het, maar schijn bedriegt hier misschien.

Na de beschuldigingen van de Franse krant L’Equipe vorige maand van EPO-gebruik van de zevenvoudig Tour-winnaar vraagt Kuipers zich af hoe dit bekend kon worden.

‘Het lijkt er zeer sterk op dat Armstrong het slachtoffer is van een complot, waarbij het netwerk helaas verder reikt dan het dopinglaboratorium in Parijs en l’Equipe. Het is curieus dat een door WADA geaccrediteerd laboratorium gegevens over een persoon naar buiten kan brengen, omdat een lab slechts beschikt over urinestalen met daarop een codenummer. De monsters zijn strikt anoniem en het is tegen alle regels en voorschriften dat een geaccrediteerd laboratorium codenummers aan namen kan koppelen.’

Dat er recent nog eens drie renners uit 1999 werden genoemd, zou weer als een aanwijzing gezien kunnen worden van het schenden van die privacyregels. Maar Ewoud Dronkert wees me dit weekend op een krantenartikel uit 1999(!), waar al die namen al werden genoemd. Dronkert schrijft verder: ‘Zulke informatie is niet geheim; iedereen die bij de koers aanwezig is, kan horen of lezen wie er opgeroepen wordt.’

En welke namen lezen we op de Franstalige site? ‘Lance Armstrong (US Postal), Bo Hamburger (Cantina Tollo), Manuel Beltran (Banesto) en Joaquim Castelblanco (Kelme).' Inderdaad, exact dezelfde renners die nu weer worden genoemd. Dus het valt wel mee met die privacy. Dat haalt wellicht ook mijn eerder geformuleerde kritiek op het Franse dopingbureau onderuit.

Kuipers echter schrijft: ‘Het lijkt er (…) op dat de informatie, waardoor code en naam bij elkaar konden worden gebracht, vanuit WADA kwam. Dat is op zich zeer ernstig (…). De meest gepaste reactie van WADA op de aantijgingen tegen Armstrong zou zijn geweest om het geaccrediteerde lab in Parijs onmiddellijk te schorsen en te berispen. De strenge regels over anonimiteit en vertrouwelijkheid zijn nota bene door WADA zelf opgesteld. Het kan toch niet dat WADA aan de ene kant strenge ethische regels oplegt aan sportorganisaties en atleten, terwijl diezelfde WADA toelaat dat de regels op grove wijze door officials worden geschonden?’

Maar die namen hadden we dus al zes jaar kunnen weten. Kan Kuipers hierop misschien antwoord geven in een volgend stuk? Het is een verwarrende orkaan, die Lance.