George Eyser stond met één houten been in de finale. Deze olympische gymnast won in 1904 zelfs zes medailles - drie gouden, twee zilveren en één brons. Volgens de huidige standaard zou hij nooit op de Olympische Spelen zijn geweest, maar pas vanaf dit weekend in aktie zijn gekomen op de Paralympics. Maar die bestonden nog niet in de tijd van Eyser.

Er is amper iets bekend over de Amerikaanse sporter, behalve dat hij in 1871 werd geboren en in 1904 meedeed aan de Spelen in St. Louis. En dat hij de enige sporter in de geschiedenis is die met een houten been olympische prijzen heeft gewonnen - in dit geval zijn linker. Waarom hij alleen zijn rechterbeen echt was, is ook niet bekend. En zijn sterfdatum is verdwenen. In ieder geval weet ik dit allemaal niet en zijn er ook geen bronnen die me kunnen helpen.

Alhoewel de Spelen van 1904, dus exact een eeuw geleden, eigenlijk het stempel 'olympisch' niet verdienen, eren de Amerikanen de prestaties van Eyser nog steeds als iets onwaarschijnlijks. Dat St. Louis amper iets met de olympische beweging te maken had, kwam door de organisatorische rotzooi en de afwezigheid van bijna de rest van de wereld. De medaillespiegel zegt genoeg: de Verenigde Staten won 244 prijzen, waarbij een Amerikaan 78 keer als eerste eindigde en 84 keer als tweede. Duitsland eindigde als tweede met twaalf ereplaatsen- van alles vier. Bij elkaar verschenen hier 496 sporters, tegen 1.066 in Parijs in 1900 en 2.059 in Londen in 1908. Meer statistisch bewijsmateriaal van de eenzijdigheid van deze 'Spelen' vind ik niet nodig.

En dan hebben we het nog niet eens gehad over de zogenaamde ´Antroposofische Dagen´. Onder besmuikt gelach van veel blanke Amerikanen klommen 'etnische minderheden' in palen en deden andere gekke dingen. De weinige Europeanen en wat slimmere Amerikanen die dit zagen, spraken er schande van.

Het gymnastiektoernooi waar Eyser sportgeschiedenis schreef, was eigenlijk het kampioenschap van de nationale atletiekbond met alleen Amerikaanse deelnemers. Omdat blijkbaar iemand zich op tijd herinnerde dat dit samenviel met een olympisch evenement is de man met het houten been onderdeel geworden van de grotere geschiedenis. Maar daar kon Eyser niets aan doen en dus mag honderd jaar later best nog eens melding worden gemaakt van zijn geweldige prestatie. Mede omdat hij in 1908 met zijn club Concordia een toernooi won in het Duitse Frankfurt. En dat was wél internationaal.

Als Eyser een eeuw later was geboren en dezelfde talenten had gehad, was hij vanaf dit weekend te bewonderen geweest op de Paralympics. Alhoewel ik er dan voorstander van was geweest dat hij met de Olympische Spelen had meegedaan. Want door deze geschiedenis heb ik één vraag over: wanneer is iemand eigenlijk gehandicapt?