Het is weer de gebruikelijke puinhoop op de wegen in Athene. De auto's kruipen en toeteren zich rijen dik naar hun bestemming. De weg is weer van hun, na ruim twee weken olympische gastvrijheid. Wat is Athene toch aardig geweest voor zijn gasten!

Juist omdat de wegen hier meteen zo vol zijn, wordt extra duidelijk hoe attent de inwoners van Athene zijn geweest tijdens de Spelen. Twee, drie weken lang is er hier geen sprake geweest van de gevreesde verkeerschaos. En nu dus weer wel, nu het weer kan.

Het kan ook zijn dat de Atheners waren verdwenen uit het stadsbeeld. Want het is september en de vakantie is voorbij. In mijn straat trappen de bouwvakkers weer hun gebruikelijke herrie na weken van aangename rust. En op straat is het opnieuw oorlog, getoeter, gevloek en opgewonden handen uit autoramen.

Dat is nou het nadeel van mijn schrijvende en pratende collega's, die meteen na de Spelen naar huis vliegen. Zij zien niet hoe snel het gewone leven wordt hervonden na de olympische orkaan. Hoe Athene in een knipoog terugkeert naar de normale gekte. In het contrast, de verandering zit de informatie, en niet in het olympische moment zelf. Het gaat erom waarop iemand zich concentreert: op de feiten of op de processen.

Anders gezegd is het de keuze of iemand een verslaggever of een waarnemer wil zijn. Ik ben de waarnemer en schrijf over geiten, kolen en andere dingen die niet gespaard worden. Athene is een levend wezen dat ook ademt als de wereld niet kijkt. Ik adem met de stad mee.

Nu nog de Paralympics en dan is alles weer gewoon. En toch ook weer niet, want deze stad is dan wel aangenaam gek en anarchistisch, maar een maand lang het positieve middelpunt van de wereld zijn, vergeet je niet in een knipoog. Deze Griekse Zomer dreunt nog lang door hier.