De Tour de France is voorbij, maar de sportjournalisten zijn er nog niet klaar mee. Met de snelheid van het licht doen ze nu verslag van een evenement, maar dat was met pionier Jan Cottaar wel anders. Wim van Est was in 1951 de eerste Nederlander in de gele trui, maar dat wist niemand hier. Cottaar werd er radeloos van, maar daarna werd alles anders. Theo Koomen is ook zo’n legende, die we associëren met de zeges van Jan Janssen en Joop Zoetemelk. In 1984 kwam hij door een ongeluk om het leven. Hoe dat gebeurde, vertelde de automobilist tegen wie Koomen opreed in 2004.

Het verhaal is van André Selders, die op 4 april 1984 naar huis reed. “Ik was op de provinciale weg Alkmaar-Hoorn. Koomen kwam uit de richting Hoorn en wilde linksaf. Ik reed in een Audi 100 en hij in een Passaat. Hij heeft mij niet gezien of onvoldoende of verkeerd ingeschat, en gooide in één keer de auto naar links. Mijn snelheid was zo’n negentig kilometer per uur. Koomen reed langzamer, want hij zal ongetwijfeld hebben afgeremd. Ik wilde rechtdoor en heb nog op het laatste moment in een reflexbeweging het stuur omgegooid. Dat was wel mijn redding, want hij knalde er vol in. Mijn veiligheidsriem was ingescheurd, zo hard was de klap.”

Na tien minuten raakte hij buiten bewustzijn en kwam pas weer bij in het ziekenhuis. “Ik had glas in mijn gezicht en een gebroken rib, maar geen inwendige verwondingen. Ik wist dat de andere automobilist dood was, maar ik wist in het begin niet dat het Theo Koomen was. Dat heeft mijn zusje, zelf verpleegster, me na twee dagen verteld. Ik heb dat toen half bij bewustzijn voor kennisgeving aangenomen.”

Jan Cottaar

Koomen gaf een eigen gezicht aan de Tour de France, net als Cottaar dat vanaf de jaren vijftig had gedaan. Hij had het heel wat moeilijker, want toen Wim van Est in 1951 als eerste Nederlander de gele trui bemachtigde, was de Nederlandse radio er nog niet bij. Cottaar: “De journalist in mij stond zich te verbijten van ellende: zulk nieuws en het dan niet heet van de naald te kunnen spuien!”

Een dag later reed Van Est het ravijn in, wat zoveel deining veroorzaakte dat er een besluit werd genomen: vanaf dat moment waren er twee radio-uitzendingen per dag over de Tour. Dank zij de gele trui van Van Est – en vooral door zijn legendarische val – konden we hier eindelijk meeleven met de Tour.