In 1989 bezorgde Romario het Braziliaanse team de eerste titel in de Copa Americana in veertig jaar. Loglega Jurriaan van Wessem werkte toen bij voetbalblad Elf en werd gebeld door Kees Ploegsma van PSV. De club miste Romario bij de training en wilde wel eens weten waar hij toch zat. “Op één of ander toernooi”, zei wereldburger Guus Hiddink. Van Wessem: “De Copa America is wat het EK in Europa is.” Enkele maanden later speelde PSV met Romario de beste wedstrijd uit zijn geschiedenis: 5-1 tegen Steaua Boekarest

Het was in 1989 al heel wat dat er Nederlandse spelers in Italië uitkwamen en dat er een Braziliaan in Nederland speelde. In die tijd wisten we duidelijk niet wat de Copa inhield en dat was ook zo bij PSV. Daarom maakten ze zich zorgen in Eindhoven, omdat Romario maar wegbleef. Ploegsma pakte daarom de telefoon en belde enkele keren met Van Wessem. Wat is dat toch, die Copa?

Van Wessem: ‘Hij wilde zeker weten dat Romario niet op een of ander strandfestival zijn vakantie verlengde. ‘Kun je me de echte waarde van de Copa America eens uitleggen?’ luidde zijn verzoek. Mijn antwoord was simpel: ‘De Copa America is wat het EK in Europa is.’ De manager van PSV was zo sportief om toe te geven dat hij dat niet echt had begrepen, toen Romario toestemming had gevraagd om wat langer in Brazilië te blijven. En in Zeist wist ook niemand wat de Copa America werkelijk voorstelde.’

Romario won, Brazilië won en het land was in extase. Sinds 1949 had het de Copa niet meer gewonnen, alhoewel het al wel een reeks wereldkampioenschappen op zijn naam had geschreven.

Romario belde daarop naar Eindhoven of hij nog een paar dagen mocht blijven voor de huldigingen. En dus kreeg Van Wessem opnieuw Ploegsma aan de lijn met de vraag of dit een terecht verzoek van de speler was.

Van Wessem: “Ja, dat is wel terecht. Het zal niet bij één grachtentocht blijven, vrees ik.”

In november dat jaar speelde PSV met Romario zijn beste wedstrijd uit de clubgeschiedenis. Steaua Boekarest werd met 5-1 volkomen in puin gespeeld. Het was misschien een bedankje om wat langer in Zuid-Amerika te mogen blijven.