Filmredacteuren André Nientied en Barend de Voogd selecteerden voor NU.nl de vijf beste films en de vijf grootste flops. The Hurt Locker en Mother zijn volgens de recensenten dé filmhits van 2010 geworden.

The Hurt Locker won in maart van dit jaar maar liefst zes Oscars.

De film veroverde het beeldje voor beste film, beste scenario, beste montage, beste geluidsmontage, beste regisseur en beste geluidsmixage.

De vijf beste films volgens André Nientied

1. The Hurt Locker – Terechte Oscarwinnaar, deze actuele thriller over een bomexpert in Irak. Lag desondanks twee jaar op de plank, maar na deze schande kwam alsnog gerechtigheid.

2. A Single Man – Prachtig drama over een suïcidale single man met liefdesverdriet én gevoel voor stijl. Colin Firth had hier best een Oscar voor mogen hebben.

3. Inception – Tegendraadse zomerhit: geen sequel, niet gebaseerd op een boek of tv-serie, en je moest er nog bij nadenken ook. Maar wel een nieuwe instant klassieker van Christopher Nolan.

inception-presskit-18
Inception, de big-budget breinbreker met Leonardo DiCaprio

4. The Social Network – De Facebookfilm moest het vooral hebben van een sterk script vol briljante dialogen en de perfecte casting van Jesse Eisenberg als the nerd you love to hate.

5. Kick-Ass – Guilty Pleasure van het jaar: sukkel wordt superheld, maar blijft sukkel. Gelukkig schieten Big Daddy en Hit-Girl hem te hulp. Beste stripverfilming van het jaar.

De vijf beste films volgens Barend de Voogd

1. Mother (Joon-ho Bong, Zuid-Korea) – Haar verstandelijk gehandicapte jongen wordt verdacht van moord, maar de onvermoeibare oude moeder doet alles om zijn onschuld te bewijzen. Nooit sentimenteel, altijd verrassend en ontroerend verhaal over moederliefde. Prachtrol van actrice Kim Hye-ja.

2. Symbol (Hitoshi Matsumoto, Japan) – Met afstand de leukste film van 2010. Komiek Hitoshi Matsumoto ontwaakt in een felgekleurde pyjama in een lege, hermetisch gesloten kamer. Aan de muren hangen engelpiemeltjes… Vanaf dat moment wordt het alleen nog maar gekker in deze hemelse komedie.

symbol
Engelpiemeltjes in de veelgeprezen Japanse cultfilm Symbol

3. Submarino (Thomas Vinterberg, Denemarken/Zweden) – Verpletterend drama van Thomas Vinterberg (Festen). Twee volwassen broers, levend in de marge van de samenleving. De een drinkt, de ander is een junk die nauwelijks voor zijn zoon kan zorgen. Toch is er in die mislukte, miserabele levens ruimte voor een klein wonder.

4. Buried (Rodrigo Cortés, Spanje/VS/Frankrijk) – 94 minuten lang levend begraven met Ryan Reynolds. Het gedurfde idee maakt Buried tot een claustrofobische, volkomen unieke bioscoopervaring.

5. Joy (Mijke de Jong, Nederland) – Aangrijpend vrouwenportret is bijna net zo nukkig en ondoordringbaar gefilmd als de zwijgzame, geblondeerde en voortdurend geërgerde Joy zelf. Maar wie moeite doet, wordt beloond met een mooi debuut van Samira Maas en een voorzichtig lachje.

De vijf slechtste films volgens André Nientied

1. Clash of the Titans – Geschoten in 2D en daarna gepimpt tot 3D. Gaf 3D-films na de triomf van Avatar weer een slechte naam. De andere effecten en het acteren waren al even beroerd.

2. Soul Kitchen – Duitse komedies, het blijft tobben. Deze multiculti-komedie putte de humor vooral uit schreeuwsessies, wat wel weer heel Duits is.

3. The Sorcerer’s Apprentice – Nicolas Cage had een mooie comeback met Bad Lieutenant, maar gooide meteen weer zijn carrière te grabbel met deze lawaaierige onzinfilm.

4. De Eetclub – Lachwekkende thriller met een ridicuul plot, dito dialogen, verloren lopende acteurs en een overdosis thrillermuziek om het spannend te laten lijken.

eetc
"De Eetclub is meer soap dan thriller, en voor soap hoeven we niet naar de bioscoop."

5. The Bounty Hunter – Jennifer Aniston en Gerard Butler demonstreerden wat gebrek aan chemie is in een romkom waar geen einde aan leek te komen.

De vijf slechtste films volgens Barend de Voogd

1. Die Friseuse (Doris Dörrie, Duitsland) – Duitse komedie doet zich voor als een feelgood movie voor dikke vrouwen, maar blijkt een lange, deprimerende parade van moddervette clichés en kwetsende grappen. Ergerlijk hypocriet.

2. The Last Airbender (M. Night Shyamalan, VS) – Te hooi en te gras gestolen uit new age, computergames en te lang doorgebakken Tolkien. Wat nog ondragelijker is dan de herinnering aan de lelijke cgi en het amateurtoneel, is de wetenschap dat M. Night Shyamalan ook de volgende delen zal regisseren.

3. I Love You Phillip Morris (Glenn Ficarra, John Requa, Frankrijk/VS) – Jim Carrey als criminele homo die doet alsof hij Aids heeft om – ha ha – uit de gevangenis te ontsnappen? Steven Jay Russel, de zwendelaar op wiens leven deze ‘komedie’ is gebaseerd, ging ook niet smaakvol te werk, maar hij zit tenminste een gevangenisstraf uit van 144 jaar. Carrey loopt nog vrij rond.

philip
Jim Carrey als relnicht in I Love You Phillip Morris

4. Mao’s Last Dancer (Bruce Beresford, Australië) – Balletdanser Li Cunxin groeide op in China, ontvluchtte de dictatuur en omarmde de Amerikaanse droom. Het boeiende materiaal, acteur Bruce Greenwood en enkele mooie balletscènes gaan verloren in deze drakerige anticommunistische propagandafilm.

5. A Nightmare on Elm Street (Samuel Bayer, VS) – Michael 'Transformers' Bay haalde als producent al eerder horrorklassiekers als The Texas Chainsaw Massacre door de mangel. Nu moest Freddie Krueger eraan geloven. Robert Englund deed niet mee, en ook de liefhebber van het origineel haakt snel af bij deze saaie en soms onbedoeld lachwekkende remake.