De beste albums van 2014

My Favourite Faded Fantasy van Damien Rice is volgens NU.nl's muziekrecensent Pierre Oitmann het beste album van 2014. Hieronder zijn top 10: 

1. Damien Rice - My Favourite Faded Fantasy

Als er al een minpunt over dit album te noemen is, dan is het wel dat Damien Rice maar blijft mijmeren over iets dat allang voorbij is. Het mondt echter uit in zulke fraai geconstrueerde en ontroerende liedjes dat je Rice nooit een emotioneel wrak of een zeurpiet zult vinden. 

2. Leon Russell - Life Journey

Het is nog veel te vroeg om Life Journey als de zwanenzang van Leon Russell (72) uit te roepen. Maar als het hierbij blijft, is het een prachtig slotstuk van een glansrijke carrière, zelfs als die zich veelal in de schaduw van de groten der popmuziek voltrok. Werkelijk een droomreis.

3. Bruce Springsteen - High Hopes

Dit is niet het relevante Springsteen-album dat de voorganger was en High Hopes is in dat opzicht vergelijkbaar met de destijds relatief (!) tegenvallende opvolgers van Born In The U.S.A., The Rising en Magic. Het is vooral een luchtig tussendoortje.

4. La Roux - Trouble In Paradise

De terugkeer van Elly Jackson alias La Roux (voorheen een duoformatie) mag toegejuicht worden, want van alle popzangeressen die iets van een comeback hebben gemaakt in 2014, is deze veruit de plezierigste. Ook al is het jammerlijk overvleugeld door anderen.

5. Beck - Morning Phase

Het album Morning Phase mag als Becks meest conventionele werkstuk beschouwd worden, maar daarom niet minder interessant. Sterker nog, de liedjes ontlenen hun pracht juist aan de oprechtheid die doorstraalt uit de ongecompliceerde teksten en songstructuren.

6. Manic Street Preachers - Futurology

Dit album is voor een deel een terugkeer naar het bekende geluid van de Manics. De gitaren zijn gestemd en de messen zijn geslepen, al blijft de pen van liedjesschrijver Nicky Wire het sterkste wapen. Futurology is, wederom, een politiek pamflet.

7. Taylor Swift - 1989

Mits je houdt van pakkende hitparadepop met infectieuze meezingrefreinen, is 1989 een van de popalbums van het jaar. Tekstueel is Taylor Swift echter diepzinniger dan veel van haar collega’s (zeg, Ariana Grande). Dat zijn dan weer die countryroots van Swift.

8. Lana Del Rey - Ultraviolence

De vocalen van Del Rey klinken als die van een jazzzangeres in een rokerige kroeg. Zwoel en vol verlangen, maar tegelijkertijd getormenteerd, theatraal en vol pathos. De zangeres flirt met Velvet Underground-invloeden en weet bovenal haar imago te cultiveren.

9. Ryan Adams - Ryan Adams

Het is de eerste keer dat Adams een van zijn eigen albums produceerde en dat mag met recht een succes worden genoemd, ondanks (of juist dankzij) nadrukkelijke auditieve knipogen naar de jaren 80-rockproducties van Tom Petty en Bruce Springsteen. 

10. Morrissey - World Peace Is None Of Your Business

Nog altijd weet Morrissey zichzelf weg te zetten als een onbegrepen einzelgänger die erkent niet aan de verwachtingen van onze samenleving te voldoen, terwijl hij langs de zijlijn brommend commentaar levert op anderen en zijn ongenuanceerde visies belicht.

Lees meer over:

Eindejaarscompilatie: De opmerkelijkste video's van 2014

Eindejaarscompilatie: De opmerkelijkste video's van 2014

NUwerk

Tip de redactie