Ondanks Wilders' stevige, vaak ongenuanceerde, vorm van politiek bedrijven is vriend en vijand het erover eens: het is vreselijk dat hij zo extreem beveiligd moet worden.

Sinds 2004 wordt u constant beveiligd. Wordt het niet eens tijd om ergens ver weg van het Binnenhof een rustig leven op te bouwen?

"Ik heb geen plannen. Het is overigens maar de vraag of mijn situatie in het buitenland zal veranderen. De e-mails komen vooral uit Nederland, maar de serieuze bedreigingen uit het buitenland."

Kunt u preciezer aangeven waar die bedreigingen vandaan komen?

"Dat weet ik meestal niet en als ik het al weet mag ik het niet zeggen. Maar om op je vraag terug te komen; Nederland is mijn land en ik wil hier graag blijven wonen."

"Maar het is waar dat mijn situatie geen feest is. Je gunt het je ergste vijand niet."

Maar u gaat door, dus u vindt het de prijs waard.

"Wel waard? Dat zijn de foute woorden. Het is iets verschrikkelijks. Ik kan niks doen zonder dat ik dat dagen van tevoren heb gemeld. Maar mijn drijfveer is wat ik denk te kunnen veranderen met de PVV."

"Die adrenaline zorgt er voor dat ik die keuze heb gemaakt. Als je vraagt of het die prijs waard is lijkt het of het niet erg is, dat is het wel."

"Het doel wat ik heb is om Nederland te veranderen. Dat is een missie. Dat klinkt hautain zo is het niet bedoeld, maar zo voelt het wel."

Hoe lang gaat die missie nog duren?

"Dat hangt ervan af of we gaan regeren en of het beleid in Nederland radicaal gaat veranderen. Ik weet het niet. Maar het is wel waar dat ik morgen hier niet van af zal zijn."

Als u succesvol blijft moet u beveiligd blijven worden.

"Ik beslis niet over mijn beveiliging. Ze maken een analyse van de bedreiging en misschien neemt die af als ik minder succesvol ben, dat weet ik niet."

" En hoe de situatie over twintig jaar is weet ik niet. Bij mij gaat de champagne open als ik normaal over het Plein in Den Haag kan lopen en op het terras kan gaan zitten."

Maar die adrenaline kan je ook opbreken. Slaapt u nog wel goed?

"Als ik een kussen ruik ben ik tien seconden later vertrokken, dat is waar. En ik slaap ook te weinig, dat geef ik toe. Dit werk geeft nu eenmaal veel spanning en drukte."

Een tijdje geleden bent u onwel geworden. Gaat het wel goed met uw gezondheid?

"Het klopt dat ik in Monchau een tijdje terug me even fysiek wat minder goed voelde. Ik was in te korte tijd heel veel afgevallen. Dat was misschien een beetje overdreven, maar het gaat verder heel goed met me."

"En ik voel me een stuk beter dan toen ik nog 17 kilo zwaarder was."

Hoe kwam het dat fout ging?

"Ik was in familiare kring op oudejaarsdag en zag op de weegschaal dat ik 99,1 woog. Ik dacht toen: ik heb nog nooit in mijn leven honderd gewogen en ik ga dat nu meteen veranderen. Dus ik heb alle oliebollen, de champagne en de kaasfondue laten staan. Twee maanden later woog ik 82,1."

Wilt u kinderen?

"Nee."

Vanwege uw situatie?

"Nee, we hebben niet echt de leeftijd meer. Ik word dit jaar 47, mijn vrouw is een jaar jonger. Eerder wilden we het niet omdat we allebei een fulltime baan hadden en niet vonden dat de ander daardoor minder moest gaan werken."

"Achteraf gezien is het maar beter ook. Deze situatie zou voor kinderen een hel zijn geweest."

Ziet u uw vrouw vaak?

"Nou ja, ze zit veel in het buitenland voor haar werk. Dat is misschien maar goed ook."

Hoe is dat voor haar?

"Dat is het moeilijke. Dat mij die ellende overkomt is al erg genoeg. Dat is niet mijn schuld, maar wel het gevolg van mijn gedrag. Maar zij heeft er natuurlijk weinig mee te maken, afgezien van het feit dat ze met mij is getrouwd."