AMSTERDAM - Er is al veel over de 'Nigerian Money Scam' gesproken en geschreven. Ondanks de aanhouding van een zestal verdachten, blijven de frauduleuze e-mailtjes mailboxen teisteren. Het zestal wordt verdacht van oplichterij, witwassen en deelname van een criminele organisatie. Op woensdag 28 mei 2003 doet de Amsterdamse rechter uitspraak in het zogenoemde 'dossier Bliksem'.

Het is niet zo gek dat er nog steeds e-mailtjes binnenkomen van 'arme, zielige, rijke' staatsmannen (of andere geloofwaardige personen) die tegen een ruime vergoeding hun vermogen bij u op bankrekening willen zetten. Slechts vijf personen zijn tot nu toe gearresteerd. De groep oplichters is echter vele malen groter. Veelal opereren ze vanuit Amsterdam.

Degenen die op het aanbod per mail ingaan, moeten eerst zelf over de brug komen. Voor het voldoen van administratieve kosten, of om een speciale chemische vloeistof te bekostigen om de veiligheidslogo's op de bankbiljetten te kunnen verwijderen.

Fraude

Een lezeres van NU.nl heeft al enige tijd contact met een van de oplichters: "Ik gooide in eerste instantie het mailtje met de hulpaanvraag weg, maar haalde het terug en besloot het spelletje mee te spelen." De lezeres Jacqueline kreeg zo'n soort mailtje.

Ze vraagt een internationale bank-accountnummer aan bij de Rabobank. En geeft deze door aan haar oplichter Kenny. Kenny is verschrikkelijk blij met haar banknummer: "Jacqueline, you are part of my freedom and it will be soforever hence it will always be celebtrated as an annivassery. I feel so much involved Jacqueline, even with the dogs and cats. I will be waiting for your always encouraging mail, love Kenny". Uit voorzorg heeft de lezeres er wel voor gezorgd dat er maar 20 eurocent op haar rekening staat...

In de mail vertelt oplichter Kenny dat zijn bank contact met Jacqueline zal opnemen. Een paar dagen later krijgt Jacqueline een fax van een bank uit Abidjan.

"Ik stuur de fax terug met ingevuld formulier. Een paar dagen later word ik gebeld door de bank dat de fax goed is doorgekomen en dat zij ermee aan de slag gaan." Weer een dag later krijg ik opnieuw een fax, maar dan van een advocatenkantoor in Abidjan. Ik hoef maar 4800 dollar te betalen en als ik dat niet kan betalen, dan kan ik in Ivoorkust een lening afsluiten."

"Ik mail de advocatenkantoor weer terug en vraag om geloofsbrieven om aan te tonenof hij wel advocaat is. Direct krijg ik telefoon van die advocaat, dat hij begrip heeft voor mijn vraag en hij adviseert mij om zelf een advocaat in Nederland in te schakelen en dat die contact met hem opneemt en dat hij "zijn collega" alle officiële stukken e.d. toe wil faxen of mailen."

"Als ik in Nederland op zoek ga naar een advocaat loop ik tegen dichte deuren aan. Weinig advocatenkantoren willen meewerken. Eentje belt terug en vermoed dat het fraude is. Maar als ik een paar duizend dollar vooruit betaal, willen zij ter plekke wel polshoogte nemen. Jahoor, zover was ik zelf ook al."

Wanhopig

Ondertussen wordt Kenny behoorlijk wanhopig: "Please Jacqueline, if it warrants calling the bank today I want you to do just that and know from the every details of when they will do the transfer. I hate the way I live now. But what can a poor boy do. I know that is the world ups and down, today on the table, tomorrow on the ground. But only God knows my innocence because I do not deserve all this torments. Just me alone, because it hurts that it burns my heart and made me to shed dry tears when I think of my beloved parents."

Jacqueline gaat er niet meer op in.

Een hoogleraar uit Zwitserland is wel wat stapjes te ver gegaan. De Zwisterse professor vloog van Bern naar Amsterdam. Hij ging met twee verschillende oplichtersgroepen in zee en dacht met zijn vermeende verdiensten bij de ene groep de deal met de andere te kunnen financieren. Het resultaat was twee aangenaaide oren. De prof had het grootste deel van het geld dat hij gebruikte van vrienden geleend.

Beide groepen bedienden zich van de vloeistof-truc. Een zeer exclusief en peperduur goedje. De prof moest er bij de ene groep niet minder dan 350.000 dollar voor neertellen, bij de andere 'slechts' 65.000 dollar. De verdachten demonstreerden de werking ervan en stuurden de hoogleraar met een schoongemaakt dollarbiljet naar een wisselkantoor. De stof had gewerkt, want het kantoor wisselde het probleemloos.

Het begon de professor pas te dagen dat hij zich grof liet uitkleden toen hij, alleen in een Amsterdamse hotelkamer, zelf met een fles biljetreinigingschemicaliën aan de slag moest. Volgens instructies had hij de fles eerst in de leeggemaakte minibar geplaatst, om hem daar na een tijdje weer voorzichtig uit te halen en op een tafel op kamertemperatuur te laten komen. Na een minuut of veertig explodeerde de fles met kracht - het schuim zat tot op het plafond.