Masters of the universe: soms briljant als Warren Buffett, andere keren zo crimineel als Nick Leeson. Actieve beheerders van effectenportefeuilles hebben iets bijzonders. Ze hebben een aura van succes om zich hangen.

Maar hoe lang nog? Veel goedbetaalde fondsbeheerders zijn volgens Larry Swedroe feitelijk niks minder dan een regelrechte mislukking. In een column voor ETF.com, noemt hij actief effectenbeheer een losers game, actieve managers zijn volgens hem een uitstervend ras.

Niet dom

Dat is niet omdat actieve fondsmanagers dom zijn. integendeel. Onderzoek wijst uit dat de kwaliteit en het opleidingsniveau de laatste jaren juist alleen maar zijn toegenomen. Het punt is dat het er teveel zijn.

Het is wat Swedroe noemt de paradox of skill. Als er heel veel kundige mensen zijn die proberen een benchmark te verslaan, dan is het heel moeilijk daar in te slagen. De concurrentie is te groot.

En dat is nog maar een van de factoren verantwoordelijk voor de incredible shrinking of alpha, ofwel het dalende percentage mensen dat de markt verslaat. 

Vier andere redenen

  1. Het niveau en de toegankelijkheid van informatie is door de jaren sterk verbeterd. Dat maakt het moeilijker voor fondsbeheerders om een bepaalde kennisvoorsprong te hebben.
  2. Het belang van kleine beleggers is sterk gedaald in de VS van ongeveer 90 procent in 1945 tot 20 procent nu. Daardoor krimpt de poel van onwetende (domme) beleggers, die makkelijk wat geld afhanden gemaakt kunnen worden.
  3. Er is nu veel meer geld belegd in actieve fondsen dan 20 jaar geleden. Alleen al de hedgefondsen zijn in omvang gegroeid van 300 miljard dollar tot ongeveer 3.000 miljard. Ook dat maakt de concurrentie groter, en de kans op het vangen van de grote vis kleiner. 
  4. De laatste twee decennia zijn de handelskosten sterk gedaald, waardoor marktimperfecties sneller verdwijnen.

Cijfers liegen niet

De cijfers van de laatste jaren bewijzen volgens Swedroe dat er steeds minder succesvolle actieve managers zijn. Berlinda Liu van S&P Dow Jones Indices bekeek eerst de resultaten van Amerikaanse fondsbeheerders over de periode maart 2000 tot maart 2003.

Hij concludeert dat 11,4 procent van de fondsbeheerders in staat bleek drie jaar op rij in het hoogste kwartiel te presteren. In de periode maart 2013 - maart 2016 was dat mog maar 2,3 procent. Bij largecaps en midcaps was het zelfs minder dan 1 procent. Bij smallcaps zat nog wel 4 procent in het hoogste kwartiel.

Het geeft volgens Swedroe aan dat de trend bij beleggers van actief naar passief management nog lang niet ten einde is. Heel veel actief beheerde fondsen zullen nog het loodje leggen. Hun managers moeten vrezen voor hun baan.