Terwijl de markt van groene obligaties explosief groeit, nemen ook de financiële risico's van groene schuld toe. Green bond-belegger Joshua Kendall van Insight Investment adviseert strenge analyse. Dat schrijft Hein Praats op IEXProfs.

"Wij zien een enorme toename van klanten die steeds gedetailleerdere rapportage over CO2-uitstoot- en ESG-prestaties eisen. Beleggers eisen ook van hun portefeuillebeheerders eisen om CO2-vriendelijke bedrijven uit hun portefeuille te weren. Dat brengt op zijn beurt weer een verandering teweeg in de manier waarop wij klantenportefeuilles beheren en welke groene obligaties we naar bijvoorbeeld het recent gelanceerde Sustainable Corporate Bond Fund toewijzen", zegt ESG analist Joshua Kendall van BNY Mellon’s boutique Insight Investment.

Maar met de groei van de markt zijn ook de risico's gestegen. Kendall: "Beleggers moeten daarom heel selectief zijn in hun keuze welke groene obligaties zij in hun portefeuille nemen." De informatie van geselecteerde bedrijven moet volgens hem telkens op waarde worden geschat en bewijzen dat het management zijn werk goed doet, waarbij transparantie erg belangrijk is."

Valkuilen

Kendall is dus van mening dat beleggen in groene obligaties een zorgvuldige afweging vereist. Hij legt dit uit aan de hand van vier valkuilen.

1. Kleine markt
"Iedereen praat over green bonds als een soort van panacee, maar de realiteit is dat de markt voor groene obligaties nog erg klein is en minder dan 1 procent uitmaakt van de totale bedrijfsobligatiemarkt."

Maar dat begint wel te veranderen. Kendall ziet een toename in het aantal eerste uitgiften, alsook in bedrijven die voor de tweede of derde keer een groene obligatie emitteren.

2. Veel van hetzelfde
Beleggers die op zoek zijn naar diversificatie moeten naar verhouding niet te veel groen in hun obligatieportefeuille stoppen, aldus Kendall. Hij doelt op de grote concentratie van uitgevende bedrijven van green bonds; veelal nutsbedrijven en financiële instellingen.

3. Ook groene bedrijven kunnen failliet gaan
Net als de anderen in het vastrentende universum is er ook bij uitgevers van groene obligaties sprake van verschillen in kredietrisico. Kendall: "Beleggers moeten zich niet in de luren laten leggen door ondernemingen die met problemen kampen en besluiten groene obligaties uit te geven, omdat ze eerder zullen worden gekocht dan conventioneel schuldpapier. Een groene obligatie is niet per se een goede belegging."

4. Twijfelachtige normen
Groene emittenten genieten veel vrijheid om het opgehaalde geld te besteden, wat vragen kan oproepen over de werkelijke duurzaamheid van een groene obligatie. Kendall: "In essentie is er niemand die als controlerende instantie een groen keurmerk op een obligatie plakt. Het is aan de uitgever om de opbrengst van de bond op de juiste, beloofde manier uit te geven. Door dit gebrek aan richtlijnen, stijgen de zorgen over het groen wassen van reguliere obligaties."

Volgens Kendall zal de EU mogelijk onderzoek doen naar de verscherping van normen en een regelkader voor groene obligaties creëren. Tot die tijd ligt de druk bij de fondsbeheerders die in groene obligaties investeren.