Het zijn niet alleen hogere kosten die de populariteit van actief beleggen ondergraven. Nog belangrijker is dat actieve beleggers moeite hebben de beoogde doelen te halen. 

Het zijn niet alleen hogere kosten die beleggers afschrikken om voor actief te kiezen. De beloofde financiële doelen blijken ook heel moeilijk te halen, schrijft Bloomberg columnist Barry Ritholtz.

Dat is veel moeilijker dan mensen denken. Alleen al het genereren van alpha, het vermogen van een belegger of fondsbeheerder om de benchmark te verslaan, veroorzaakt problemen. Het is al lastig genoeg om dat in een gegeven jaar te bereiken. Om dit consistent te doen, is vrijwel onmogelijk, zo blijkt uit elk onderzoek.

Niet minder risico

Beleggers kiezen ook voor een actieve benadering om zo hun risico te spreiden. Uitgangspunt is de gedachte dat actieve beleggers de risico's afbouwen als een correctie dreigt. Helaas, de praktijk geeft een ander beeld. Veel actieve beleggers waren aan de vooravond van de crisis vol in aandelen belegd.

Tijdens de kredietcrisis van 2008 namen zij vervolgens afscheid van aandelen en weigerden in te stappen op het moment dat de aandelen in maart 2009 een dieptepunt bereikten. Ofwel, professionele beleggers maakten volgens Ritholtz dezelfde fouten die particulieren worden toegedicht.

Risicobeheersing

Het advies van Ritholtz? Ga voor discipline. Ga voor optimale spreiding. Volgens hem kan een deel van de portefeuille worden gebruikt om de ergste schade van een beurscrisis op te vangen. Daardoor is de belegger in staat om de langetermijn portefeuille ongemoeid te laten. Dat zorgt voor een goede nachtrust in barre tijden.

Deze aanpak gaat misschien gepaard met hogere kosten, maar dat hoeft  geen probleem te zijn als de financiële doelen worden gehaald. Het belangrijkste volgens Ritholtz is dat beleggers, die hebben gekozen voor een actieve benadering, weten waarom zij dat hebben gedaan.