De ijsberen keken mij vanochtend vanuit een strip in mijn ochtendblad al aan. Toen wist ik het zeker: de klimaatconferentie in Kopenhagen zou vandaag beginnen.

 De Deense premier Rasmussen mocht het startsein geven. Hij zei, dat een akkoord dichtbij is, maar is dat nou waar?

Het is maar, wat je onder een akkoord verstaat. Er zal vast een mooi stuk tekst komen, waaraan diplomaten deze dagen hard kunnen werken. De vraag is wel, hoe concreet is het?

Veel landen zullen zeker de uitstoot van CO2 willen reduceren, maar kijken vooral ook naar andere landen en naar de termijn waarin dat mag gebeuren. Hoe langer het mag duren, hoe rustiger dat is en dan is er wel weer een volgende regering.

Ik zou liever meetbare punten hebben, waarin staat wat er op korte termijn wordt afgesproken en dat het een afspraak is, die haalbaar en meetbaar is. Daarnaast kunnen we dan kijken in welke maat het klimaat verder verandert.

Zo een afspraak komt er echter vast niet. Er zal bovendien in de loop van volgende week, als de bewindslieden per trein of vliegtuig arriveren, zeker gedoe ontstaan met de actiegroepen. In de kranten stond vandaag opnieuw dat radicale activisten actie willen voeren in Kopenhagen.

Protesteren staat vrij, maar een actie met mogelijk geweld, zal het draagvlak voor het maken van afspraken snel doen afnemen. Dus hopelijk, denken die radicalen nog eens na, als het ze echt gaat om een beter klimaat en meer duurzame energie.

Gaan de radicale acties toch door, dan zal dat veel inzet vragen van de Deense politie, zal veel draagvlak voor zuiniger omgaan met energie verdwijnen en zal hooguit het aantal klimaatsceptici groeien.