De meesten van ons doen het rond hun 65e: de kantoordeur definitief dichttrekken en met pensioen gaan. In de rubriek Met pensioen vragen we (bijna-)pensionado's naar hun leven ná een betaalde baan: hebben ze er reikhalzend naar uitgekeken of juist niet? Lukt het om rond te komen en waar gaat al die nieuwe vrije tijd naartoe?

  • Naam: Andrea (65) uit de buurt van Apeldoorn
  • Met pensioen sinds: 1 januari 2020
  • Na: 47 jaar werken als loopbaancoach, sollicitatietrainer, accountmanager beveiliging en ambtenaar bij de sociale dienst

Je hebt een indrukwekkend aantal carrièreswitches gemaakt!

"Ik ben begonnen bij de gemeente met het verstrekken van uitkeringen. Er veranderde verschrikkelijk veel in de maatschappij in die periode. Mensen in de bijstand werden niet alleen meer gewezen op hun plichten, maar we keken nu ook naar hoe we ze aan een nieuwe baan konden helpen. De Melkertbanen kwamen en we konden mensen met een rugzakje met 4.000 gulden op weg sturen. Dat was een verschrikkelijk leuke periode."

“Ik stond soms om 5.45 uur op en kwam dan twaalf uur later weer thuis.”

"Later werkte ik als accountmanager in de sectie Bouw en Techniek en in de beveiliging. Ik hielp mensen met scholing zodat ze daarna een baan konden vinden. Vaak hadden ze al min of meer een baangarantie als ze zouden slagen en daarom waren de deelnemers erg gemotiveerd. De beveiliging is een bijzondere branche. Je moet 24/7 beschikbaar zijn."

"Op een gegeven moment was ik erop uitgekeken en ben ik sollicitatietrainer geworden. We leerden mensen bijvoorbeeld met behulp van rollenspellen hoe ze zakelijke gesprekken moesten aanpakken. Voor die baan reisde ik de afgelopen tien jaar door heel Nederland. Ik stond soms om 5.45 uur op en kwam dan twaalf uur later weer thuis."

Dat klinkt als een flinke inspanning.

"Ja, en op een gegeven moment was de rek er ook wel uit. Ik merkte dat ik steeds vermoeider raakte. Ik werkte negen uur op een dag. Met reizen erbij ben je zo een hele dag van huis. Dat ga je voelen. Ik heb altijd met plezier gewerkt, maar het 'moeten' stond me steeds meer tegen. Maar ik ben opgegroeid in een gezin met een ouderwets arbeidsethos. Als ik niet lekker was, zei mijn moeder: 'Je gaat gewoon naar je werk.'"

“We wilden altijd al op de Veluwe wonen, maar door onze banen zaten we vast in de Randstad.”

"Toen mijn man met pensioen ging en ik nog aan het werk was, zijn we naar een plaats in de buurt van Apeldoorn verhuisd. We wilden altijd al in het buitengebied op de Veluwe wonen, maar door onze banen zaten we vast in de Randstad. Ik moest eigenlijk doorwerken tot mijn 67e, maar we hebben laten becijferen wat het zou kosten als ik eerder met pensioen zou gaan. Ik ben nu net 65 geworden en ben drie maanden gepensioneerd."

Leverde je niet veel van je inkomen in door eerder te stoppen?

"Ik neem genoegen met wat minder. Het was gewoon welletjes. Ik geniet er enorm van dat ik de ruimte heb om de hele dag zelf in te delen. Ik kan ervoor kiezen om in bed te blijven, een reisje te boeken, een wandeling te gaan maken. Het klinkt misschien triest, maar ik heb het idee dat het leven nu pas een beetje begint. Ik heb heel veel hobby's waar ik niet aan toekwam, mijn kleinkinderen hebben weer een energieke oma in plaats van een vermoeide. Ik kan me niets anders meer indenken!"

"Ik ontleen mijn identiteit ook niet aan mijn oude beroep. Mijn vader heeft veertig jaar gewerkt en kwam iedere dag vermoeid en met hoofdpijn thuis. Hij stopte op zijn 61e met werken en overleed twee jaar later. Dat is altijd mijn schrikbeeld geweest. Er is meer in het leven dan alleen maar werk en er is leven na je pensionering."