De meesten van ons doen het rond hun 65e: de kantoordeur definitief achter ons dichttrekken en met pensioen gaan. In de rubriek Met pensioen vragen we pensionado's naar hun leven ná een betaalde baan: hebben ze er reikhalzend naar uitgekeken of juist niet? Lukt het om rond te komen, en waar gaat al die nieuwe vrije tijd naartoe? Deze week Hans Kristel, die op zijn vijftiende aan zijn loopbaan begon.

Wie: Hans Kristel (66)
Met Pensioen: Op zijn 60e
Na: 45 jaar bij een Amerikaans bedrijf in automatisering

Hans, we mopperen te veel over pensioenleeftijd, fondsen en premies, vind jij.

"Ja. Ik heb het zelf financieel nog nooit zo goed gehad als nu. Er wordt een hoop geklaagd, maar pensioenregelingen zijn lang niet altijd negatief!"

Vertel, hoe goed zit jij in de slappe was?

"Mijn pensioen begon te tellen vanaf mijn vijftiende, want toen begon ik met werken. Ik kwam net van de lts (lagere technische school, red.) rollen en werd aangenomen bij een Amerikaans bedrijf. Toen ik bij het bedrijf begon, werden er elektrische schrijfmachines gemaakt, met een elektrische motor en later werd er hoofdzakelijk alles voor de automatisering gemaakt: hardware, software en services en dat wereldwijd. Ik heb er alles geleerd wat nodig was, elke cursus en avondschool heb ik doorlopen. Bij het ABP begint je pensioen pas te tellen vanaf je 25e, maar toen had ik al tien jaar pensioen opgebouwd bij mijn werkgever! Ik krijg zo'n 3.000 euro netto pensioen uitgekeerd, sinds een paar maanden ook AOW en ik werk nog een dag in de week als vrachtwagenchauffeur."

“"Mijn motto is: als tijd geld is, dan leeft iedereen boven z'n stand.”
Hans Kristel

Je stopte op je zestigste. Waarom?

"Er kwam een afvloeiingsregeling en toen heb ik ook maar eens mijn vinger opgestoken. Ik zou nog twee jaar doorbetaald worden, en de pensioenpremie liep ook door. Ik moest alleen mijn laptop, leaseauto en telefoon inleveren. Geen probleem, want ik nam mijn werk vaak mee naar huis."

"In het begin vonden we het heel wat, een laptop van de baas. Maar voor je 't weet zit je 's avonds om 23.00 uur nog te werken. Overwerk werd niet uitbetaald. Pas toen ik stopte, besefte ik hoe zwaar de laatste jaren voor me waren. Ik werd steeds langzamer en ik merkte dat de kwajongens die na mij kwamen al na een jaar de lakens begonnen uit te delen. Je wordt langzamer naarmate je ouder wordt."

En dus: vrachtwagens besturen!

"Ja dat leek me altijd al erg leuk, dus ik heb mijn chauffeursdiploma's behaald, een tijdje voor een payrollbedrijf gewerkt, en nu werk ik vast één dag per week voor een vervoersbedrijf dat mijn opleiding betaalde en mijn diploma's verlengde. Ik ben flexibel, zij ook en daarom werkt het. Ik moet echt wat te doen hebben. Maandag een krantje, dinsdag een puzzeltje is prima, maar op woensdag word ik vervelend! Ik rij rond in de regio, en ben altijd 's avonds thuis. De nood is hoog in de transport en zo ontvang ik naast pensioen en AOW ook nog een beetje salaris."

“Pas toen ik stopte besefte ik hoe zwaar de laatste jaren voor me waren.”
Hans Kristel

"Ik heb nog naar vrijwilligerswerk gekeken en bij mij in de buurt worden fietsen opgeknapt voor een goed doel. Dat leek me perfect. Maar het bleek niet vrijblijvend; ik moest dan een spreadsheet invullen met mijn beschikbaarheid en mocht niet zomaar afzeggen. Daar had ik geen zin in. Bovendien hou je zo ook werkplekken bezet."

En de toekomst?

"Mijn motto is: als tijd geld is, dan leeft iedereen boven z'n stand. Tijd is het allerbelangrijkst. Vroeger ging ik naar bruiloften, nu naar begrafenissen. Ik zorg dat ik mijn tijd goed besteed. Mijn vrouw is jonger en werkt nog, maar we zijn van plan nog een verre reis maken, naar Nieuw-Zeeland of Canada. Dat moeten we ongeveer nu doen, want op je tachtigste gaat dat niet meer."