De meesten van ons doen het rond hun 65e: de kantoordeur definitief achter ons dichttrekken en met pensioen gaan. In de rubriek Met pensioen vragen we pensionado's naar hun leven ná een betaalde baan: hebben ze er reikhalzend naar uitgekeken of juist niet? Lukt het om rond te komen, en waar gaat al die nieuwe vrije tijd naartoe? Deze week Margo Groot, die nog altijd werkt als verpleegkundige.

Wie: Margo Groot (69)
Met pensioen: Officieel sinds 2017
Werkt: Nog acht uur per week als verpleegkundige

Je weet van geen ophouden!

"Op mijn 67e ben ik met pensioen gegaan bij de polikliniek waar ik werkte. Maar ik haal zo verschrikkelijk veel uit mijn werk. Ik wilde helemaal niet stoppen. Dus heb ik naast mijn pensioen nog een betaalde baan van acht uur per week bij het Expertisecentrum Euthanasie (voorheen de Levenseindekliniek). Ik heb zo veel geïnvesteerd in mijn opleiding, dan ga ik toch niet ineens alleen maar thuiszitten? Ik werk ook als vrijwilliger in de opvoedondersteuning, één dagdeel per week. Dat vind ik een mooie tegenhanger."

Welke opleiding heb je gedaan?

"Op mijn achttiende begon ik met de opleiding verpleegkunde. Maar mijn moeder werd ziek en ik stopte. Ik ging trouwen, kreeg kinderen - en pas op mijn 34e ben ik opnieuw gestart met de opleiding. Ik ben me gaan specialiseren in hiv en aids en werd begin jaren tachtig ook buddy voor mannen met aids. Die ziekte dook toen op en raakte vooral homomannen."

“Ik heb zo veel geïnvesteerd in mijn opleiding, dan ga ik toch niet ineens alleen maar thuiszitten?”
Margo Groot, verpleegkundige

"Ik voelde me aangetrokken tot deze doelgroep en kreeg een enorme strijdkracht. Ik dacht: deze mensen hebben al zo veel te maken met taboes en discriminatie, laten wij ervoor zorgen dat dit goed voor ze wordt geregeld! In die tijd kregen we ook te maken met euthanasie, omdat de ziekte nog niet behandelbaar was."

En je zit nog steeds in de euthanasiehoek.

"Dit onderwerp roept altijd veel op en iedereen heeft er z'n eigen ideeën bij. Ik vind de gesprekken die je voert en de intense band die je opbouwt vooral bijzonder. Ik sta mensen weken tot maanden bij en heb ook intensief contact met de familie. Het geeft mensen rust als ze weten dat de mogelijkheid tot euthanasie er is. Het proces van samen kijken of dat mogelijk is, is heel bijzonder. Ik bewonder de moed van deze mensen."

“Komende week heb ik een afspraak met twee mannen die van plan zijn samen voor euthanasie te kiezen.”
Margo Groot, verpleegkundige

"Natuurlijk is het afscheid voor hen verdrietig. Het moet ook geen routine worden. Een team, verpleegkundigen en een arts, doet zo'n één à twee uitvoeringen in de maand. Het bijzondere is: in de dagen voor de uitvoering leeft een patiënt weer helemaal op. De dankbaarheid dat het einde in zicht is overheerst en iemand kan ineens weer genieten."

Haken patiënten dan vaak weer af in die fase?

"Nee, dat heb ik nog nooit meegemaakt. We vragen steeds: is dit echt wat je wil? Ik vraag ze ook naar hun ideeën over leven na de dood. Soms is er angst om je voor een god te moeten verantwoorden en dan zorgen we dat de patiënt daar ondersteuning bij krijgt. Tot op het laatste moment vragen we of het echt is wat de patiënt wil. Als je A zegt, hoef je nooit B te zeggen, natuurlijk."

Hoelang wil je dit werk nog doen?

"Ik hoop nog wel vijf jaar. Mijn BIG-registratie is pas vernieuwd en ik heb veel vrijheid in het inplannen van mijn werk. Ik heb een goed pensioen en na mijn scheiding ben ik altijd financieel onafhankelijk geweest. Ik heb nog steeds een betaalde functie, al gaat veel ervan naar de Belastingdienst. Mijn inkomen is prima zoals het is, daar hoef ik het niet voor te doen. Ik wil gewoon niet stoppen."

“Mijn BIG-registratie is pas vernieuwd.”
Margo Groot, verpleegkundige

"Toen ik stopte bij de polikliniek waar ik werkte, merkte ik al gauw dat vroeg opstaan en ergens op tijd zijn me niet meer lukt. Dat gaat heel snel. Ik kan gewoon niet meer opschieten! Als ik ergens vroeg moet zijn, kan ik niet slapen van de stress. Maar bij dit werk plan ik zelf mijn afspraken in en zo blijft het goed te doen. Komende week heb ik een afspraak met twee mannen die van plan zijn samen voor euthanasie te kiezen. Dat is toch bijzonder?"