De meesten van ons doen het rond hun 65e: de kantoordeur definitief achter ons dichttrekken en met pensioen gaan. In de rubriek Met pensioen vragen we pensionado's naar hun leven ná een betaalde baan: hebben ze er reikhalzend naar uitgekeken of juist niet? Lukt het om rond te komen, en waar gaat al die nieuwe vrije tijd naartoe?

Wie: E. Visser (70)
Woont in: Alkmaar
Pensioen: Sinds 63e
Gewerkt: Vanaf 17e, als wijkverpleegkundige en arbodeskundige.
En nu? Settelen in Alkmaar, veel vrijwilligerswerk, en vooral sociaal actief blijven.

Hee, dit klinkt niet als uitrusten!

"Sinds ik met pensioen ben, heb ik nog geen week gehad waarin ik helemaal niets had. Ik hou er ook gewoon niet van. Mijn schrikbeeld is altijd geweest om op tachtig-, negentigjarige leeftijd aan huis gekluisterd te zijn, driehoog in ons appartement in Amsterdam. Ik werkte als wijkverpleegkundige in de Kinkerbuurt in Amsterdam en daar zag ik ouderen helemaal depressief vereenzamen in hun huis omdat ze al die trappen niet meer af konden komen. Die mensen kwamen gewoon vijf jaar niet meer buiten!"

"Ik woonde 35 jaar in Amsterdam op een fantastische locatie, maar wel met een hoop trappen. Hier ga ik geen tachtig worden, heb ik altijd gezegd, en ik wil er vóór mijn zeventigste uit. Een dag voor mijn verjaardag verhuisden we naar Alkmaar!"

Yes! Wat stond er nog meer op je pensioenbucketlist?

"Ik wilde graag een verre reis maken naar Australië, Nieuw-Zeeland en Indonesië. Dat bleek toch een te grote aanslag op onze portemonnee, en dus zijn mijn man en ik naar Australië gereisd en naar het eiland Floris in Indonesië. Tasmanië vonden we prachtig en we zeiden tegen elkaar: als we deze reis op ons dertigste hadden gemaakt, waren we vast geëmigreerd! Het was echt fantastisch, die tien weken."

“Stoppen met werken betekent voor mij dat je vooral naar buiten gericht moet blijven.”

Mis je het werken?

"In het begin miste ik de gezellige gesprekjes met collega's. Ik ben gestopt op mijn 63e, maar ik had wel langer door willen gaan. Twee jaar eerder was ik boventallig verklaard, en dat betekent dat de werkgever een inspanningsverplichting heeft om iets voor je te bedenken. En toen ik hoorde dat er alweer een reorganisatie aankwam bij de gezondheidsorganisatie waar ik werkte, besloot ik toch om eerder te stoppen. Dat had financiële consequenties die ik eigenlijk niet wilde."

"Maar ik ben niet met ruzie weggegaan, ik had een prachtig afscheid. Veel warme en positieve woorden, complimenten en veel leuke cadeaus. Ik had dat nodig om mijn werk goed los te kunnen laten."

Waar ben je trots op?

"Ik heb een arbohandboek opgesteld voor de organisatie. Rond 2007 kwam er vanuit de overheid meer aandacht voor werkomstandigheden in de zorg. Verpleegkundigen moesten leren hoe ze tilliften moesten gebruiken en andere hulpmiddelen zoals glijzeilen."

"Er moest een mentaliteitsverandering komen onder verpleegkundigen, want die denken al snel: ik doe het wel even zelf, dat gaat veel sneller. Ik weet dat dat handboek gebruikt wordt en dat het zorgt voor minder verzuim onder werknemers. Daar ben ik trots op. Ik kan dat goed, mensen enthousiasmeren en beleid praktisch toepassen. Dat doe ik ook in de kerk waar ik naartoe ga, als vrijwilliger. Ik hou me bezig met een veiligheidsprogramma om misbruik te voorkomen.

Goed idee.

"Ja, al was er in het begin in de kerk wel wat weerstand. We moeten elkaar toch kunnen vertrouwen, was de reactie. Ja natuurlijk, maar de geschiedenis heeft ons ook geleerd hoe het mis kan gaan. De kerk staat midden in de maatschappij, en helaas komt misbruik in al zijn vormen daar dus ook voor. In de katholieke kerk, maar ook in de protestantse Nederlandse kerken, in internaten, in de theater- en filmwereld. Dus we zijn bezig met een zogenoemd safeguardingprogramma dat zich richt op preventie."

"We maken goede afspraken over kinderwerk en doen veiligheidschecks voor vrijwilligers. Daarnaast geef ik twee keer per jaar een training over safeguarding aan vrijwilligers van de Anglicaanse kerken in Nederland. Eenzaamheid voorkomen als je stopt met werken is voor mij dat je vooral naar buiten gericht moet blijven en geïnteresseerd moet blijven in de mensen om je heen. Daar blijf ik mijn best voor doen!"