De meesten van ons doen het rond hun 65e: de kantoordeur definitief achter ons dichttrekken en met pensioen gaan. In de rubriek Met pensioen vragen we pensionado's naar hun leven ná een betaalde baan: hebben ze er reikhalzend naar uitgekeken of juist niet? Lukt het om rond te komen en waar gaat al die nieuwe vrije tijd naartoe? Deze week Judith, die na veertig jaar in de ICT naar Zweden verhuisde.

Wie: Judith van Eijk (60)
Met pensioen: Officieel pas over zeven jaar, maar vorig jaar gestopt met werken
Na: Veertig jaar werken in de ICT

Zweden! Hoe is het daar?

"Ontzettend leuk. Ik ben al vanaf mijn zeventiende aan het werk. Nu ik eerder gestopt ben met werken, heb ik nog steeds vaak het gevoel dat ik aan het spijbelen ben. We hebben ons huis verkocht en een oud schooltje in Zweden gekocht. Voor een habbekrats! We leven van de opbrengst van ons oude huis en het inkomen en AOW van mijn man. Over zeven jaar komt mijn pensioen pas vrij, als die regels dan nog steeds geldig zijn. De overheid heeft zich nooit echt bewezen als betrouwbare partner, dus we zien het wel."

“Toen ik veertig was, heb ik ernstig overwogen me in te schrijven voor diergeneeskunde.”
Judith

Wat deed je?

"Ik wilde graag veearts worden, maar ik ben twee keer uitgeloot voor die studie. Toen ben ik in 1978 begonnen met een ICT-opleiding die werd aangeboden door een verzekeringsmaatschappij. Ik heb als programmeur gewerkt en later ben ik gaan werken als functioneel ontwerper voor hypotheken. De laatste jaren werkte ik als business analist voor banken en een overheidsinstelling als zzp'er."

Klinkt als een mannenwereld, vooral in de jaren tachtig.

"Ja, het verbaasde mij ook dat ik het zo leuk vond. Toen ik aan het vak begon, was er een flinke aanwas aan vrouwen. Ik studeerde via AMBI
voor NOVI-deelcertificaten, en die set deelcertificaten vormden samen een volledige
programmeursopleiding die officieel werd erkend."

"Bij die opleiding - die bestaat nu niet meer - was één op de tien deelnemers een vrouw. Tien jaar later, toen ik weer een certificaat haalde, was dat één op de honderd! Vrouwen stopten ermee, ze vonden het niet leuk, kregen kinderen. Maar ik heb het altijd met plezier gedaan. Toen ik rond de veertig was, heb ik ernstig overwogen me toch in te schrijven voor een studie diergeneeskunde - en besloten om het niet te doen."

Judith met haar hondjes. (Foto: privécollectie)

Heb je iets met vee?

"Ik heb er gewoon echt gevoel voor. Als ik in de auto naast mijn man zit, let ik altijd op de dieren buiten. Ik zie wanneer een koe pijn heeft en ik heb mijn man weleens laten stoppen omdat ik een paard vast zag zitten in prikkeldraad. Nu we hier in Zweden wonen, denk ik er stiekem over na om me in te schrijven voor de opleiding dierenartsassistente. Die duurt drie jaar, dus wie weet!"

Waarom ben je eigenlijk al gestopt met werken?

"Ik werkte de laatste jaren als zelfstandig business analist, en maakte lange dagen met veel reistijd. Het werk vond ik nog steeds leuk en ik kon de vernieuwingen in de ICT goed bijbenen, dat was het probleem niet. Maar ik kreeg borstkanker en toen was het klaar. Na mijn operatie ben ik wel weer gaan werken, maar het was voor ons aanleiding om onze toekomst uit te stippelen."

"We wilden erg graag naar Zweden vanwege de rust en ruimte en omdat mijn moeder daar jaren heeft gewoond. We kwamen er dus al regelmatig in de zomer en met Kerst. Mijn man is al met pensioen, maar hij werkt nog in zijn eigen bedrijf en dat bleek hier in Zweden echt een schot in de roos!"

“Ik verveel me nooit. Ik ga mijn quilt afmaken, ik wil warmere sokken breien, ik ga met mijn man klokken bekijken,”
Judith

Vertel.

"Hij is klokkenrestaurateur. We hadden een advertentie in een lokaal krantje gezet en het loopt ontzettend goed. Vooral oude Zweden komen hun antieke klokken brengen. Zo hebben we al snel veel contacten gekregen in de buurt, ook al spreken die oude Zweden maar weinig Engels en wij in het begin weinig Zweeds. Het gaat wel steeds beter. We studeren elke dag een uurtje. Nu nog opletten dat we het lokale accent niet oppikken!"

"Ik verveel me hier nooit. Ik ga mijn quilt afmaken, ik wil nieuwe, warmere sokken breien, ik ga met mijn man mee klokken bekijken, ik moet de ramen afplakken tegen de tocht. We hebben hier een riviertje lopen in het dal waar we wonen, en ik dacht: misschien kan ik iets bedenken om er elektriciteit mee op te wekken."

Nu loop je te hard van stapel.

"Er is in ieder geval genoeg te doen! Ken je loppis? Als je ooit in Zweden bent en je rijdt langs een zelfgeschilderd wegwijsbordje met het woord 'loppis' erop, stop dan onmiddellijk. Het zijn huisjes vol tweedehands rotzooi waar je de mooiste spullen kunt vinden."