"Ik zou voor Kerst al terug naar huis mogen. Maar ik denk dat ik blij mag zijn als ik voor de Kerst van dit jaar in mijn eigen huis zit", zegt Marianne de Bruijn zuchtend. Ze woont al 25 jaar in het Groningse dorpje Garrelsweer, maar sinds mei vorig jaar niet in haar eigen woning.

Samen met buurtgenoten verblijft ze in een wisselwoning aan de rand van het dorp. Groot is het er niet. Een smalle keuken en woonkamer en twee slaapkamers. Het heeft wat weg van een vakantiehuisje.

"Ik ben in m'n eentje en mag niet klagen. Menig asielzoeker of jongere zou hier dolblij mee zijn geweest. Maar ik had een gigantisch huis en nu stoot ik de hele tijd m'n hoofd aan de kastjes boven het aanrecht. Ik vind het klein en ik weet niet hoe de oven werkt."

Werkzaamheden liggen stil

Haar eigen huis, langs het Damsterdiep in Garrelsweer, staat leeg. Het is een van de vele woningen in het dorp in het noorden van Groningen die niet bewoond zijn. De huizen moeten worden versterkt en schade veroorzaakt door aardbevingen moet worden gerepareerd. Maar gewerkt wordt er niet of nauwelijks.

"Vanaf begin december ligt het stil. Er moet gewacht worden op toestemming ergens voor. Maar ik weet echt niet waarop", zegt De Bruijn zuchtend. Ze heeft een brief gehad waarin staat dat het herstel van het huis vier maanden vertraagd is. Maar zelf houdt ze er rekening mee dat dat veel langer wordt.

Het is de zoveelste tegenvaller voor De Bruijn. In meer dan tien jaar tijd werd weggewuifd dat schade door aardbevingen kwam, waren beoordelingsrapporten kwijt en werd schade slecht hersteld.

'Al meer dan tien jaar zitten we in het gedonder'

En ze is niet de enige. Iedereen in Garrelsweer en de rest van Noord-Groningen met aardbevingsschade kan zulke voorbeelden noemen. "Al meer dan tien jaar zitten we in het gedonder en als je inmiddels 79 bent wordt het soms wel een beetje veel."

Douwe Dijksterhuis uit Garrelsweer heeft zelf geen schade aan zijn woning, maar wacht al ruim drie jaar op een herberekening die nodig is voor zijn huis versterkt kan worden. "Ik kan er zo kwaad om worden", zegt hij. "Het hele dorp is erdoor ontwricht. En er iets van zeggen heeft geen zin. Je kunt net zo goed tegen die auto praten."

In hetzelfde rijtje als Marianne de Bruijn woont Addie Johnson. Vanuit haar wisselwoning kan ze haar boerderij, die een versterkingsoperatie moet ondergaan, zien liggen. Sterker: het wijkje wisselwoningen is gebouwd op de grond die hoort bij haar boerderij.

Ruim vijf maanden verblijft ze nu in de wisselwoning. Regelmatig gaat ze nog terug naar huis. Om de dieren in de stallen te verzorgen. "Het gaat wel", zegt Johnson over haar nieuwe woonsituatie. "Het is heel anders dan om thuis te zijn."

Zoals zoveel gedupeerden van de gaswinning in Groningen heeft ze een stapel papierwerk van "vijf verschillende dossiers". "Ik hoop komende zomer weer thuis te zijn, maar er is nog geen definitieve planning."

Ruim 27.000 huizen moeten worden versterkt

'Enquête is een beetje weggezakt bij iedereen'

Haar dorpsgenoot De Bruijn vreest ervoor dat Groningen opnieuw vergeten wordt. "Die parlementaire enquête is een beetje weggezakt bij iedereen."

"Ik ben ook heel bezorgd dat er een nieuwe regering komt", gaat ze verder. "In die Vijlbrief (demissionair staatssecretaris Mijnbouw, red.) hadden we nog een beetje vertrouwen. Maar als er een nieuwe regering komt, houdt hij er ook mee op. Ik hoop niet dat het allemaal wegzakt."

Om niet helemaal moedeloos te worden probeert De Bruijn niet al te veel stil te staan bij haar situatie. "Ik schuif het een beetje voor me uit, want ik word niet vrolijk als ik eraan denk. Het is gewoon waardeloos. Ik word dit jaar tachtig en ik zou voor mijn tachtigste verjaardag heel graag weer in mijn eigen huis zitten."