Review: De Kleine Zeemeermin: Magie in Twee Werelden

Kindergames zijn misschien wel het moeilijkst om te reviewen, want de eisen die jonge gamers aan hun digitale vermaak stellen liggen heel anders dan die van ons, volwassen mensen. Prachtige graphics, Dolby Surround-geluid en groot pakket multiplayeropties zullen de kleintjes een worst wezen. Ze zien liever herkenbare personages in een herkenbare omgeving en daar speelt Buena Vista Games handig op in met De Kleine Zeemeermin: Magie in Twee Werelden voor de GBA, een game gebaseerd op de Disney-animatiefilm uit 1988.

Kindergames zijn misschien wel het moeilijkst om te reviewen, want de eisen die jonge gamers aan hun digitale vermaak stellen liggen heel anders dan die van ons, volwassen mensen. Prachtige graphics, Dolby Surround-geluid en groot pakket multiplayeropties zullen de kleintjes een worst wezen. Ze zien liever herkenbare personages in een herkenbare omgeving en daar speelt Buena Vista Games handig op in met De Kleine Zeemeermin: Magie in Twee Werelden voor de GBA, een game gebaseerd op de Disney-animatiefilm uit 1988.

De Kleine Zeemeermin volgt het verhaal van de film op de voet. Het verhaal wordt verteld via plaatjes uit de film die telkens zijn voorzien van een paar regeltjes tekst die de gebeurtenissen heel summier samenvatten. Tussen de stukjes verhaal zitten een achttal minigames verwerkt die het eigenlijke spel vormen. Doordat de tekenfilm zich eigenlijk niet zo goed leent voor een game door gebrek aan echte actie en achtervolgingen, zijn de minigames soms wat vergezocht.

De kwaliteit van de minigames is niet echt om over naar huis te spreken. Veel verder dan het ontwijken van bepaalde objecten of het indrukken van de toets die op het scherm verschijnt, komt het allemaal niet. Zo is er een minigame waairn je achter vissen aan moet zwemmen die ringen achterlaten. Door die ringen te pakken zwemt Ariel sneller, en kun je de vissen bijhouden. In een andere minigame, één van de leukere, dien je met een lamp een bootje te beschijnen om er zo voor te zorgen dat Ariel en Prins Eric een romantisch avondje hebben. Het bootje vaart steeds heen en weer en jij zult deze met het lampje moeten volgen.

Veel minigames hebben een nogal stugge besturing en slechte collisiedetectie. Het voelt allemaal nogal gammel aan, alsof het door een amateur-programmeur in een avondje in elkaar is gedraaid. Vooral het ‘jump-and-run’ spelletje met Sebastian de krab, is uiterst vervelend. Het springen is erg onnauwkeurig en de dubbele sprong gaat geheel tegen je gevoel in. Het had allemaal veel simpeler, doeltreffender en doorzichtiger gekund, maar die moeite heeft men niet genomen.

 

De moeilijkheidgraad van de minigames is van dien aard dat je zelfs wanneer je geen notie hebt van wat de bedoeling is, moeiloos door de meeste spelletjes heenloopt. Ikzelf had alle acht minigames binnen nog geen half uur voltooid, waarna ik ontredderd naar de aftiteling zat te staren. Na het uitspelen biedt het spel bijzonder weinig extra’s om nog verder te spelen, want er worden geen scores bijgehouden en er zijn ook geen verdere geheimen te ontdekken. Je kunt hoogstens nog een keer hetzelfde spelletje opnieuw spelen.

Nu is De Kleine Zeemeermin duidelijk een spel voor de allerkleinsten en mijn oordeel hierboven klinkt wat hard. Een jonge gamer van een jaar of zes, waarvoor het spel eigenlijk bedoeld is, doet er natuurlijk wat langer over dan een half uurtje. Maar ook twee uur speeltijd is niet genoeg om het spel te rechtvaardigen, vooral omdat ik me afvraag of de jonge gamertjes wel zoveel voldoening zullen halen uit het spel. De Kleine Zeemeermin is namelijk volledig lineair en biedt geen ruimte om zelf dingen te ontdekken, noch voor creativiteit. Dit zijn elementen die juist in de goede kindergames, zoals Stuart Little 3 en Dog’s Life, uitstekend worden benut.

Een ander euvel van De Kleine Zeemeermin is dat men te lui is geweest om de paar regeltjes tekst die het spel rijk is, niet in het Nederlands te vertalen. Van de doelgroep tussen de vier en acht jaar, kan niet worden verwacht dat ze al Engels kunnen, laat staan dat ze überhaupt kunnen lezen. De schermteksten zijn echter redelijk van belang en vertellen naast het verhaal, ook nog de spelregels van de verschillende minigames. Hoewel deze uitleg vaak wel met iconen en animaties wordt ondersteund, is het niet altijd voldoende om te begrijpen wat de bedoeling is. De meeste kleine gamertjes zullen bij De Kleine Zeemeermin dan ook langer bezig zijn om te achterhalen wat het doel is van het spel, dan met het eigenlijke spelen.

Buena Vista Games profiteert eigenlijk schaamteloos van de bekende personages. De Kleine Zeemeermin is zo minimaal dat je het nog maar nét een game kunt noemen. Er zijn talloze kindergames die weliswaar geen Disney-licentie op zak hebben, maar barsten van de creativiteit, leerzame spelelementen en vrijheid om spelenderwijs nieuwe dingen te ontdekken. De Kleine Zeemeermin biedt niets van dit alles. Misschien dat een paar kinderen tevreden zullen zijn met het spel omdat hun favoriete tekenfilmpersonages hun opwachting maken, maar met een kleurplaat van De Kleine Zeemeermin zullen ze minstens zo blij en véél langer zoet zijn. En het kost je beduidend minder.

Tip de redactie