AMSTERDAM - De Wii U weet zichzelf te onderscheiden met de Gamepad, een controller met een tweede scherm, maar is grafisch geen krachtpatser. De console is wel typisch Nintendo.

De Wii U is weer een nieuwe Nintendo-console met een eigenzinnige besturing. Na de Nintendo DS met touchscreen, de wii met bewegingsbesturing en de 3DS met 3D-beelden, is het nu tijd voor een tabletcontroller, de Wii U Gamepad.

Ironisch genoeg verrast het al bijna niet meer dat Nintendo iets anders probeert te doen dan de concurrentie. Toch is het belangrijk om op te merken dat het echt ‘iets anders’ is, want daaraan werd in de aanloop van de Wii U flink getwijfeld.

Gamepad

De Gamepad moet bovenal gezien worden als een controller waar ‘toevallig’ een scherm op zit. Het forse ding ligt verbazingwekkend goed in de hand. Door een uitstekende rand aan de achterzijde, komen de wijsvingers haast automatisch op de triggers te liggen. Met twee bollingen aan de achterzijde rust de controller ook heerlijk in de handen.

De controller voelt niet als iets waardevols aan. Hij is erg licht en het materiaal komt niet hoogwaardig over waardoor het meer een stuk speelgoed lijkt, maar eigenlijk is dat wel prima.

Scherm

Wie verwacht dat de Gamepad een volwaardige tablet is, komt bedrogen uit. Multitouch ontbreekt, het aanraakscherm is veel meer als ondersteunend geheel van de second screen bedoeld.

Om door menuutjes te tikken, voldoet het scherm prima. Met een pennetje tekeningetjes maken kan ook perfect. Maar vloeiend met meerdere vingers in- en uitzoomen, dingen draaien of wegswipen, dat zit er niet in. Het ding lang gebruiken zonder stroom overigens ook niet. De accu gaat niet meer dan vijf uur mee.

De GamePad is ook gelijk een afstandsbediening voor de televisie en kan ook worden gebruikt bij satelliet- of kabelontvangers. In een eenvoudig menuutje kies je het merk van het te bedienen apparaat en met een enkele test is het mogelijk om vanaf de GamePad de televisie of kabelontvanger te bedienen.

De tv-knop op de GamePad werkt ook als de Wii U uitstaat, waardoor het echt een alternatieve afstandsbediening is.

De Wii U zelf

De Wii U zelf is een stuk minder spannend dan de nieuwe controller. Er zijn twee uitvoeringen te vinden, een witte basiseditie met een prijs van rond 299,99 en een zwarte premiumeditie van rond de 349,99.

Ondanks het prijsvoordeel van vijftig euro, is de basiseditie nauwelijks aan te raden. Zo zit bij de premiumeditie direct de game Nintendo Land, dat gezien kan worden als ‘de Wii Sports voor de Wii U’.

Als je op zoek bent naar bewijs voor de meerwaarde van de Wii U GamePad, mag je deze game niet missen. Daarnaast zit er in de premiumeditie 32 GB aan flashgeheugen tegenover slechts 8 GB in de basiseditie.

Online

Nintendo wil met de Wii U ook meer gaan inzetten op online en biedt bij lancering in de digitale eShop volledige games ter download aan. 8 GB is dan snel op, maar 32 GB ook. Er is daarom gelukkig een externe harde schijf op aan te sluiten via USB. Opvallend is ook dat in de basiseditie kleine extraatjes missen. Een docking station voor de GamePad bijvoorbeeld.

Qua grafische mogelijkheden lijkt het apparaat vooral met belichting wat voor te lopen op de Xbox 360 en PlayStation 3, maar veel kracht gaat ook verloren door de GamePad.

Dat is goed merkbaar bij het grafisch weinig indrukwekkende Tank! Tank! Tank!. Zodra de GamePad en televisie apart worden gebruikt voor de multiplayer, duikt de framerate omlaag.

Systeemsoftware

Bij de eerste keer opstarten wordt gevraagd een systeemupdate door te voeren, die aan de zware kant is. Tip van de dag: annuleren. De Wii U downloadt de update, terwijl jij dan al aan het gamen bent.

De update brengt een aantal nieuwe mogelijkheden met zich mee, maar ook wat verwarring. Zo wordt Nintendo TVii gedownload, een progamma waarbinnen onder meer televisieprogramma’s en films kunnen worden opgezocht. Ware het niet dat deze service nog helemaal niet beschikbaar is in Europa.

Rare kleinigheidjes

Er zijn wel meer rare kleinigheidjes in de software te spotten. De YouTube-app toont op de GamePad enkel de beschrijving van een video die wordt afgespeeld, de navigatie gebeurt in zijn geheel op de televisie.

De browser van de Wii U is verder niet bijzonder. Hij voelt wat traag aan en door het gebrek aan flash-ondersteuning is het niet echt een lekker werkbaar alternatief. Dat komt ook omdat het opstarten en afsluiten van programma’s lang duurt.

De positieve uitzondering is Miiverse, Nintendo’s eigen Facebook. Spelers kunnen vanuit een game doodeenvoudig het spel pauzeren en direct een screenshot uit de game delen met anderen. Hierbij kunnen ze om tips vragen, commentaar geven en ook aangeven of de boodschap een spoiler bevat.

Miiverse is ook de plek om te zien waar vrienden mee bezig zijn; hun geplaatste berichten zijn in een aparte tab te zien. Vreemd is wel dat we de optie niet konden vinden om vanuit Miiverse vrienden toe te voegen (de optie was ‘uitgegrijsd’) en dit apart bij het Vriendenlijst-programmaatje moesten doen. Wellicht kleine opstartkuren.

De games

Hoe men ook tegen de Wii U en zijn GamePad aankijkt, het blijft bij Nintendo altijd draaien om de games die het apparaat biedt (en de concurrentie niet). New Super Mario Bros. U is daarvan het beste voorbeeld bij lancering, dat in alles nog heel traditioneel aanvoelt, maar door de grafische boost van de Wii U toch fris overkomt.

Nintendo Land is daarnaast een intelligente introductie van de GamePad, waarvoor onervaren spelers overduidelijk soms wat koudwatervrees hebben. Het laat ook zien wat er mogelijk is met twee schermen: terwijl iemand op de GamePad speelt en in de luwte loert als geest, lopen vier spokenvangers met Wii-controllers (die dus ook op de Wii U werken) angstig rond met zaklampen. Hun beeld is te zien via de televisie.

De onverwachte topper bij lancering is het survivalhorrorspel ZombiU, waarin de speler op de vlucht is voor hordes zombies. Echte ‘ouderwetse’ survivalhorror, maar toch nieuw door de tabletcontroller. De Gamepad wordt namelijk gebruikt als een soort rugzak. Het is te hopen dat andere ontwikkelaars dit slimme, maar niet eens heel hoog gegrepen voorbeeld gaan volgen. Want bij veel andere games van andere partijen voelt de tablet wat mat.

Conclusie

De Wii U is geen grafische krachtpatser en is wellicht ook niet the next big thing. Wat het wel is? Typisch Nintendo. Hardwarematig biedt de GamePad echt interessante opties, wat direct zichtbaar is in de games.

Bovendien zet Nintendo ook online wat aardige stappen, al moeten we opmerken dat het bedrijf hier ook nog wat onervaren in overkomt. Games zijn perfect om de mogelijkheden van het apparaat en de GamePad te laten zien, maar de Wii U moet ook in zijn interface voor zich spreken. En op dat punt weet het nog niet helemaal te overtuigen.