De tijd van de Tamagotchi is allang voorbij. Met EyePet neemt de wereld van virtuele huisdieren een sprong voorwaarts door een nieuwe dimensie toe te voegen met behulp van de PlayStation Eye.

EyePets zijn kleine aapachtige wezentjes met veel haar. Het spel begint met een ei dat moet worden verwarmd en de EyePet moet worden geholpen met het uitbreken uit dit ei. Als de EyePet eenmaal tevoorschijn komt, kun je beginnen met het verzorgen van het beestje. De game is echt duidelijk gericht op kinderen en dat uit zich in de talloze tutorials die je voorgeschoteld krijgt. De EyePet-dokter begeleidt de speler door alle dingen die belangrijk zijn voor de verzorging van de EyePet. Dat betekent een hele hoop werk volgens de game, want vrijwel alles wordt uitgelegd. Niet zo handig voor ongeduldige kinderen, maar het leert ze wel hoe het spel werkt.

Beginnen

Want zo makkelijk gaat het helaas allemaal niet. Al meteen wanneer het spel wordt opgestart, krijg je instructies over hoe je de PlayStation Eye moet plaatsen en dat blijkt lastiger dan je zou verwachten. Hij moet zo’n 30 centimeter van de grond worden geplaatst, waarbij de camera naar de grond moet zijn gericht. Dit gaat lastig als je geen vlak hebt om de camera op te plaatsen of het snoer niet mee wilt werken waardoor de camera steeds een andere kant op draait. Dan moet er nog voldoende ruimte op de vloer zijn gemaakt, wat ook met rondslingerend speelgoed onhandig is.

Het duurt dus even voordat je überhaupt kunt beginnen, maar ook tijdens het contact met de EyePet zullen er ongetwijfeld problemen voorkomen. Het aaien en spelen met de EyePet gaat gewoon met je hand, waarbij de PlayStation Eye de bewegingen registreert. De EyePet reageert hierop en maakt schattige geluidjes en sprongetjes. Er zit geen diepte in het spel, dus het maakt weinig uit of jij je hand naar voren of achteren beweegt om tot interactie te komen. Dit is even wennen, maar werkt goed genoeg.

Problemen

De technologie schiet echter tekort wanneer je de gamepad gaat gebruiken, een soort muismat met een pootafdruk erop. Er zit een sensor in die de camera kan registreren. De gamepad wordt vooral gebruikt om voorwerpen die in het spel zitten ‘vast te pakken’. Bijvoorbeeld een flesje: door de gamepad voor de camera te houden en te bewegen, kan de EyePet uit het flesje drinken.

Het wordt echter lastig wanneer je precieze handelingen uit moet voeren. In een spelletje waarin het beestje koekjes moet opvangen die je gooit, lijkt de technologie niet te begrijpen wat je wilt doen of waar de gamepad precies is. Het resultaat is dan dat je veel te lang bezig bent om een ogenschijnlijk simpele handeling uit te voeren. Daarnaast dient de gamepad als ‘scanner’. Door middel van het bewegen van de gamepad voor het diertje kun je zien of het honger heeft of ziek is.

Contact

Een positief punt moet toch wel worden gemaakt hier, want het hele idee van het (bijna) kunnen aanraken van dit virtuele huisdier verdient wel een pluim. In plaats van passief knopjes in te drukken bij een Tamagotchi, heeft de speler hier echt een duidelijke rol. Door middel van de camera zie je ook je eigen hand in beeld en zit je dus bijna ‘in’ de game. Je maakt echt contact met de EyePet en het experimenteren hiermee is leuk, vooral voor kinderen. Bijzonder is het kladblok dat in het spel zit. Wanneer je zelf een echte tekening voor de camera houdt, tekent de EyePet het na op het kladblok. Ook dit is vrij indrukwekkend om te zien en zal ongetwijfeld bij veel kinderen in de smaak vallen.

Voortgang in de game gaat door middel van virtuele dagen. Elke dag heeft een x aantal uitdagingen die je moet voltooien om verder te gaan naar de volgende dag. Je kunt de EyePet wassen of voeren, maar ook helemaal stylen en aanpassen aan jouw voorkeur. De kleur en lengte van de vacht kan worden veranderd en je kunt het diertje kleren aantrekken. Met het voltooien van een uitdaging kun je kleren en speeltjes bemachtigen, waarmee je vervolgens weer nieuwe spelletjes kan doen met de EyePet. Denk aan trampoline springen en bowlen.

Zingen

Veel van de spelletjes zijn helaas een beetje van hetzelfde en deze mate van herhaling elke dag zal op den duur wel gaan vervelen. De EyePets groeien ook niet en krijgen ook geen nieuwe krachten naarmate ze langer leven, dus de gameplay blijft beperkt tot het verzorgen en spelen met de voorwerpen die je hebt. Wel kunnen er foto’s en video’s worden gemaakt van de EyePet met jezelf erbij en deze kun je ook uploaden. Dan is er nog de EyePet Store waar je nog meer voorwerpen kan kopen voor het diertje.

De kwaliteit van de PlayStation Eye is niet meer dan een webcam, maar de in-game beelden van de EyePets zijn van hoge kwaliteit. Weinig op aan te merken verder. De game heeft Nederlandse voice overs zodat kinderen alles van de game kunnen snappen. Een leuke functie in het spel is de microfoon van de PlayStation Eye, die het mogelijk maakt om liedjes te zingen die de EyePet vervolgens nadoet. Ook reageert de EyePet op het klappen in de handen, en probeert hij die met zijn eigen grappige geluidjes te imiteren.

EyePet biedt een hele nieuwe manier om voor virtuele huisdieren te zorgen door middel van de PlayStation Eye. Helaas werkt de technologie nog niet optimaal, wat voor veel frustratie kan zorgen. Wel is het erg leuk dat je door de camera bijna ‘in’ de game zit. Kinderen zullen het ongetwijfeld leuk vinden om met de EyePets te experimenteren, hoewel er op de lange termijn te veel herhaling in zit om het echt leuk te houden. (66%)


Platform: PS3 | Release: 23/10/2009