Review: Wacky World of Sports

Als er één genre geëxploiteerd wordt op de Wii, is het wel minigames. Overal springen ze als paddenstoelen uit de grond, wat jammer genoeg maar al te vaak ten koste gaat van de kwaliteit.

Terecht dus dat menig gamer argwaan zal hebben bij de nieuwste titel binnen het genre, Wacky World of Sports.

Eén ding is duidelijk: deze argwaan is meer dan terecht. Van de vreselijke geluidjes tot de belabberde uitvoering, alles wijst op de zoveelste cash-in om onwetende consumenten te strikken.

Deze minigame-collectie draait om tien verschillende ‘wacky’ sporten. Wat jij je hierbij moet voorstellen, zijn minigames als kaasrollen, extreem strijken, meubelracen, tonijnslingeren, fierljeppen, ijsgolfen en nog enkele andere zeer matig bedachte sporten, die ons blijkbaar moeten laten schaterlachen van gekheid.

Wat een lol

Zelfs een zwak glimlachje kan er bij ons echter niet vanaf, want werkelijk elke nieuwe minigame is een nieuw dieptepunt. Allen zijn (spin-offs van) bestaande sporten en zijn daardoor niet echt origineel te noemen.

IJsgolfen is golfen op het ijs, meubelracen is racen op een bed, tonijnslingeren is kogelslingeren met een vis. Goh, wat een lol.

Je begint de game met een ‘career mode’, waarbij je mee kunt doen aan verschillende toernooien, bestaande uit drie mini-games per stuk. Als je na de eerste twee evenementen eerste staat in het klassement, speel je de derde game vrij. Dit levert echter geen uitdaging op, aangezien de meeste games relatief eenvoudig zijn om te winnen.

Free play

Pas na het spelen van de mini-games in de career mode zijn deze ook beschikbaar in de ‘free play’, waar je met maximaal vier spelers kunt beginnen met een potje modderglijden of extreem strijken.

Naast deze gebruikelijke career en multiplayer mode zijn er geen verrassende modi, online-mogelijkheden, of andere interessante spelopties te ontdekken. Dat hadden we eigenlijk al niet eens meer verwacht.

De graphics van Wacky World of Sports zijn om te huilen, met slechte textures, grove kartels en deprimerende personages, waarbij de presentator een lintje verdient voor meest irritante personage dat ooit in een game verschenen is.

Look-alike

Deze Freddy Mercury look-alike (inclusief glitterpakjes en snor) is werkelijk onuitstaanbaar met zijn hoge kreetjes, pirouettes en de onuitputtelijke drang zich continu in een split op de grond te laten vallen.

De personages waarmee je mag spelen, bestaan uit stereotypen als het schattige blonde meisje, de coole japanner, de lompe houthakker (met opvallend slecht gekozen stem) en de stoere chick met oranje afro. Later speel je nog wat mensen vrij, zoals een oude man met pijp, maar dat is eigenlijk het vermelden niet eens waard.

Besturing

Zoals het een slechte minigame-collectie betaamt, moet deze game bestuurd worden door veel te zwabberen, zwiepen en zwaaien met de WiiMote. Je zwabbert om te rennen, paal te klimmen, tonijnen te gooien, enzovoorts. Alleen grasmaaien en meubelracen bestuur je door de WiiMote als een hendel over dwars vast te houden.

Opvallend genoeg is de besturing wellicht nog het minst beroerde aspect van het spel. Hoewel het zwabberen en zwiepen uiterst irritant en erg onorigineel is, reageren de controls redelijk op je geschud. Nou ja, ze doen meestal (maar niet altijd) wat jij aangeeft en dat is al bijna een applausje waard.

Alle gekheid op een fierljepstokje: deze game is bedroevend slecht. Het concept van de grappige maffe sporten heeft de plank volledig misgeslagen en zorgt voor een mix tenenkrommende ellende van matige minigames, slechte geluidseffecten en bedroevende graphics. Maf is het zeker, net als iedereen die nu nog overweegt deze game te kopen. (28%)

Tip de redactie