Rally is niet meer wat het vroeger was en dat bedoelen we niet op een slechte manier. De sport zit nu vol met echte atleten die nog veel harder en extremer rijden in een vierwieler die is uitgerust met een nog grotere turbo.

Precies dat wil de ontwikkelaar van DiRT 2 vastleggen in een game. Rally is een levensstijl geworden waar heren als Ken Block, Travis Pastrana en Dave Mirra een gezicht aan geven.

Deze heren hebben naamsbekendheid gekregen door hun extreme gedrag en hun levensstijl. Daarom is het middelpunt van DiRT 2 ook geen simpel menuutje meer, maar een groot festival waar je zelf met je camper staat.

In deze camper kun je interactief met dingen omgaan zodat je onder andere nieuwe races kunt kiezen. Buiten staat naast een gigantisch publiek een tent met daarin je gekozen auto. Dit alles om je het gevoel te geven dat je leeft als een hedendaagse rallyrijder.

Rijden op een ijsbaan

Hoe leuk dit ook is gedaan, het draait uiteindelijk om de races. Zoals we weten van Codemasters en de Colin McRae-serie, zit dat eigenlijk altijd wel goed in elkaar en de preview-versie die wij speelden, bewees dit opnieuw.

Toen we de eerste race startten en gelijk erg zelfverzekerd de game op ‘serious’ zetten, kwamen we bedrogen uit.

Nu is de balans in de game nog niet helemaal optimaal in deze versie, maar steevast laatste rijden is toch ook niet de bedoeling. Ook leek het losse zand meer op een ijsbaan en het leek wel of een bocht niet normaal te nemen was.

Wij gebruikten het gas constant agressief en dat bleek één van onze fouten te zijn. Colin McRae: DiRT 2 eist namelijk dat je een beetje overweg weet te gaan met het gaspedaal én het rempedaal.

Het is absoluut geen arcade racer: niet in de makkelijkere modi en zeker niet als je de game wat moeilijker instelt. Waar we ook achter kwamen, is dat het instellen van je turbo charged rallymonster erg veel kan schelen.

Simpele schuifbalken

Denk niet gelijk aan Forza- of Gran Turismo-praktijken, want Codemasters heeft het redelijk simpel gehouden. De game bevat een paar schuifbalken die je aanpast zodat je wat meer downforce, wat meer acceleratie hebt of je iets harder remt. Er zitten ook wel dingen tussen waarvan je moet weten waarvoor ze dienen, zoals een los- of vastzittend differentieel en de plaatsing van je remkracht. Even prutsen met deze instellingen en je merkt snel genoeg waar het voor dient.

Nadat we deze dingen hadden uitgevogeld, werd DiRT 2 pas echt leuk. Het constante verliezen werd omgezet in hogere plaatsen in de ranglijsten en mederijders begonnen steeds meer respect voor ons te krijgen. Niet dat het ons wat kon interesseren wanneer ze ons weer eens aan de kant beukten om de Subaru er langs te krijgen.

Respect

Respect of niet, we gaan er net zo hard tegenaan om onze eigen Mitsubishi er weer langs te krijgen, maar oppassen met dit soort manoeuvres was wel belangrijk. De ontwikkelaar heeft namelijk een knap schademodel verwerkt in de game en als de botsing met de tegenstander of een steen te hard is, dan kan het zijn dat je stuur vast blijft zitten en de auto constant in een bepaalde richting stuurt.

Gelukkig ben je beter dan de rest, want jij hebt macht over de tijd. Je kunt het namelijk een aantal keer, afhankelijk van de moeilijkheidsgraad, terugspoelen. Zo kun je die ene slecht genomen bocht of fatale botsing vermijden. Wij hebben hier nogal eens last van het 'laatstebochtsyndroom'.

Verpest

Je kent het wel: de hele race gaat nagenoeg perfect, je staat op het punt je record te breken, de spanning stijgt, je zit op het puntje van je stoel en dat kleine beetje extra risico dat je de hele race al neemt, neem je ook in de laatste bocht. Daar gaat het net fout, je ligt naast de baan, verliest snelheid en raakt tot overmaat van ramp nog een obstakel waardoor je nog achteruit moet rijden ook. Tijd verpest, humeur verpest, speelplezier verpest. Nu niet meer, die gemiste bocht doe je gewoon nog een keer - misschien wel twee of drie keer - totdat deze goed gaat.

Dit is heel handig bij rally, toch een sport waar veel fout kan gaan. Zeker in Colin McRae: DiRT 2, want naast de standaard rallyopties richt deze game zich vooral op de het actie-element. Je zult in de game dus niet meer zo veel op tijd rijden, maar vaker gewoon gezamenlijk op een baan racen. Van de vijf modes zijn er maar twee die je individueel racet, de rest start je met al je collega’s op de lijn.

Codemasters laat weer merken dat ze erg goed zijn in het maken van racegames. Colin McRae: DiRT 2 geeft je het gevoel dat je een echte rallyrijder bent en als je de game een beetje onder de knie krijgt, dan gaat het racen ook daadwerkelijk leuk worden. Het racen zelf is namelijk zeker niet makkelijk te noemen. De auto’s voelen allemaal erg verschillend aan en ze zijn in te stellen naar wens om ze iets meer aan jouw rijstijl aan te passen. Daarbij heb je nog het grote verschil tussen de racetypes en het verschil in tracks dat daarbij hoort. Wij zijn er al even mee bezig en zijn ondertussen beter dan kampioen Ken Block. Dat wil heel wat zeggen.

Platform

: Xbox 360, PS3, pc, PSP, DS, Wii |

Release

: 10/09/2009 (Xbox 360, PS3, PSP, DS, Wii), december 2009 (pc)